Mówili: "Jolka, stój, nie czekaj pod tą bramą,

On nie jest ciebie wart, daj sobie spokój!"

A ty stałaś – cierpliwa, wierna, nie do złamania.

Nie czekałaś na cud, nie czekałaś na kwiaty,

Bo wiedziałaś, że on tego nie zrobi.

Czekałaś na czyjś szept: "Widzę cię. Naprawdę."

Bo ty nie chcesz ballad, co łamią serce.

Chcesz pieśni, co niosą Cię przez mosty.

Jolko, nasza, co słuchasz w milczeniu,

Oto piosenka, co nosi twoje imię z dumą.

A teraz? Bramy stoją otworem, a ty wciąż słuchasz.

Nie tych samych kłamstw, nie pustych obietnic.

Tylko dźwięku prawdy, co brzmi jak ulga.

I wiesz, że twoja cierpliwość nie poszła na marne.

Bo on nie był ciebie wart. Ani dzieci, co czekały.

Teraz możesz wreszcie żyć. Cieszyć się tym, co dane ci było już dawno.

A w moim garażu czeka srebrny szerszeń,

Mógłbym odpalić go i zgubić się w mieście.

Ale jak mam uciekać, gdy najpiękniejszy widok

Jest tuż obok, za płotem, przy basenie?

Dziś kosisz trawę sama, bo chcesz, nie że musisz.

A gdy myślisz, że ja nie patrzę ...

kąpiesz się nago w basenie. I robisz to!

A ja... ja patrzę. I się uśmiecham.

Nie ze śmiechu, tylko z podziwu.

Bo widzę, co wszyscy powinni zobaczyć:

Że twoja wolność to najpiękniejsza rzecz, jaka mogła się przytrafić... mnie.

Bo ty nie chcesz ballad, co łamią serce.

Chcesz pieśni, co niosą Cię przez mosty.

Jolko, nasza, co słuchasz w milczeniu,

Oto piosenka, co nosi twoje imię z dumą.

I nosi je z dumą.

Tak jak ty nosisz teraz swoje życie.

Nasza Jolka.

I twój sąsiad... ze srebrnym szerszeniem w garażu...

...który wie, że nigdzie nie ma już lepiej niż tu.