Jezu, jedyna Miłości ma,

Przy Twoim krzyżu trwam dzień po dniu.

Kwiaty Ci niosę – z serca mego dar,

Z wiosny nadziei i łez bez słów.

Rzucam Ci kwiaty, Panie i Królu,

Z bólu, z radości – w duszy mej tchnieniu.

Każde westchnienie, każdy trud mój

Niech będzie wonią wśród ziemskich cieni.

Płatki różane składam u stóp,

By osuszyły Twe święte łzy.

Cierpień okruchy, pragnienia dnia –

Niech będą kwiatem dla Twojej Krwi.

Verse 3]

Złożyć Ci, Panie, chcę to, co mam:

Małe ofiary, cichy mój znój,

Chwile bezsenne, codzienny trud –

Niech wonią osnują ciężki krzyż Twój.

Ma dusza trwa zakochana w Tobie,

Twojego piękna pragnie bez słów.

Na skrzydłach wiatru ślę wonne dary –

Niech serca ludzi zapłoną znów!

To moja broń, gdy toczę bój

O dusze grzeszne – o ich zbawienie.

Wiem, że zwyciężę, bo miłość ma

Rozbraja Ciebie kwiatów płomieniem.

Płatki różane całują Cię,

Szepcząc, że serce me tylko Twoje.

Znasz każdy szept odartej róży –

Uśmiechasz się na wyznanie moje.

Tu, na tej ziemi, w dolinie łez,

Rzucać chcę kwiaty – wciąż wielbiąc Cię.

A gdy mnie wezwiesz – w niebiański kres

Pójdę z anioły... stamtąd rzucać je.