เสียงลมหวนพัดต้องหัวใจ

อ้ายยังบ่ลืมเจ้าผู้จากไป

คำนาง เอ้ย… อยู่ไส๋น้อบาดนี้

เคยห่อข้าวน้อยใส่ปิ่นโต

ยามฝนโปรยอ้ายได้แต่รอ

มื้อนี้เหลือแต่เงาเจ้าในใจ

คำนางเป็นสาวนา หน้าหวานปานข้าวเหนียว

ใจดีบ่เคยเที่ยว คือแม่หญิงบ้านเฮา

เฮาเคยฮักกันแท้ อยู่แนมแนแนวกอข้าว

ยามเช้าเกี่ยวข้าว ยามค่ำห่มผ้าฮ่วมฝัน

แต่แล้วเจ้าก็จาก จากดินฮักบ้านนา

ข่าวว่าไปหางานฟ้า เมืองใหญ่ผู้คนพล่าน

อ้ายยังนั่งเฝ้าท่า นับวันเดือนปีผ่าน

คือเก่าบ่เคยลืมคำหวานจากปากเจ้า

คำนางเอ้ย… เจ้ายังจำคำสัญญา

ที่เฮาเขียนใต้ต้นมะค่า ยามเดือนสิบสองแสงส่อง

สิฮักอ้ายบ่ลืมเลือน แม้เฮือนสิอยู่ห่าง

อ้ายยังคอยเด้อคำนาง ใจยังคือเก่า

อ้ายเฮ็ดงานท้องนา ปลูกผักเลี้ยงวัวควาย

เก็บเบี้ยเฝ้าคอยใช้ ไว้เฮ็ดเฮือนหมั่นเจ้า

แม้ใผสิบอกว่าเจ้า มีคนใหม่เคียงเงา

แต่อ้ายยังบ่เซา ฮักเจ้าเสมอ

คำนางเอ้ย… หากเจ้าเหงาในเมืองไกล

ให้นึกถึงท่งนากว้างไกล ที่เฮาเคยแนมฟ้า

อ้ายยังปูเสื่อรอ ใต้เงาไม้ข้างเถียงนา

น้ำตาย้อยทุกครา ได้ยินชื่อ คำนาง

บ่ฮู้ว่าสิได้พ้อกันอีกบ่

แต่ใจอ้ายกะขอ… เก็บฮูปเจ้าคือแก้วตา

แม่นสิบ่คืนมา ขอเพียงเจ้ายังสุขา

ฮักแท้จากคนบ้านนา… ชื่อว่า อ้ายของคำนาง