میکُشی و میکِشی و حبس میکنی

دود و آه و کامِ آخر، بس میکنی

احمقی، دیوانه ای، موضوع بحث مردمی

شک برانگیزی و بیخود به خودت ، شک میکنی

خلوتی ، شب زنده داری، آتش‌به بار آورترینی

گرچه تدبیری نداری، اما به ماندن قانعی

تا که روزی اشک تو باران شود، سیلی بیاید

قایقی خواهی بسازی، در‌کویر خاکش‌ کنی

توی ذره خاک شدیم

رنده رنده جمع شدیم

باد اومد غرق شدیم

بارون نزد، خشک شدیم

تا ندونستیم کی هستیم

پشت صفِ جمع نشستیم

وقتی هم درختی قطع شد

استخون هاشو شکستیم

خاکِ سرخ مثلِ مِریخ، مثلِ خونِ لختِ دود

مثلِ خونه مثل خواب

مثلِ خیالِ خیسِ خواب

خوشحالی از خنده ی خوب

فکر فقط میرقصه، لبِ خوندن لبِ تیغ

ترسِ تنها، رقصِ بی جنگ و ستیز

ترسِ تنها زمزمه، شعر، زیرِ لب

فکر فقط میترسه، رو به شب

من به اصرارِ یه خواب، بیدارم

ولی انگار همش بی خوابم

من سکوت پس دادم، از نعره

ولی از ترسِ سقوط، تا دره

۱۳۹۸-۰۴-۱۰

۱:۵۹