Dönmeyecek Gemiler

Ve ay, yıldızlar arasından sıyrılıp gülümserken bir ümit daha bekledim

Ve gül, soyunup dallarından güneşe uzanırken seyredip ona imrendim

Ve aşk, defterin yaprağından canlanıp yokolurken dudaklarımdaydı ismin

Ve sen, bilinmez diyarlardan halimi göremezken ben çöllerinde eridim

Her sabah bekledim saatlerce

Asla dönmeyecek gemileri

Kalbimde direnen umutlara

Başaramadım söz geçirmeyi

Ve yaş, akarken gözlerimden sarılıp dualara Tanrı'dan seni istedim

Ve gün, biterken yavaş yavaş aldanıp rüyalara gelirsin diye düşledim

Ve yol, hüznümü yenilerken dönmedin buralara yine kördüğüm ellerim

Ve ben, aşkını düşünürken yenilip yokluğuna öldüm öldüm de dirildim

Her sabah bekledim saatlerce

Asla dönmeyecek gemileri

Kalbimde direnen umutlara

Başaramadım söz geçirmeyi