เกมความรักมันอาจจะไม่ใช่แค่ถ้า

เพราะฉันเริ่มรู้สึกว่า มันเป็นเกมจริง ๆ

ฉันรู้สึกเหมือนพวกเราอยู่ในโลกจำลอง

ที่ได้แค่เล่นบทบาทตัวละคร

ละครเกมที่ฟาดฟันกันจนตาย

มันช่างน่าสนุกและเร้าใจ

จนพวกเราหยุดเล่นกันไม่ได้

จบเกมแล้วก็เริ่มเล่นกันใหม่

ซ้ำ ๆ วนวนกันอย่างนี้เรื่อย ๆ ไป

จนตัวละครอย่างฉันเริ่มเหนื่อยใจ

เพราะทุกครั้งที่พวกเธอลงดาบ

ฟาดมาที่ฉันอย่างสนุกสนาน

ทุก ๆ ครั้งนั้น มันช่างเจ็บเสียเหลือเกิน

สำหรับฉัน...

ฉันจะต้องตายแล้ว ตายอีก สักอีกกี่ครั้ง

พวกเธอจะเบื่อ และเลิก เล่น ฉันสักที

ปล่อยฉันให้อยู่อย่างสงบ

ให้เกมจบเป็นบทสุดท้ายของชีวิตฉัน

ฉันเบื่อที่จะเป็นแค่ N P C ให้เธอฟาดฟัน

ที่ไม่มีวันจะได้โต้ตอบเธอ

เธอสั่งให้ฉันรักฉันก็รัก

เธออยากให้ฉันตาย ฉันก็ตาย

เธออยากเล่นใหม่ ก็แค่กดปุ่ม start

ฉันก็กลับมาใหม่ ให้เธอค่าฉันอีก

ฉันไม่มีสิทธิเลือกที่จะขอ ไป

ฉันไม่มีสิทธิเลือกที่จะขอ ชีวิต

ฉันไม่มีสิทธิเลือกที่จะขอ ไม่รัก เธอ

ฉันไม่มีสิทธิเลือกที่จะขอ เป็นอิสสะหระ

ชีวิตติดอยู่ในโลกจำลอง อันสมจริง

ที่ทุกตัวละครจะต้องเจ็บจริง ๆ

ไม่มีสิทหลุดพ้น ไม่มีสิทตอบโต้ใดใด

ไม่มีสิทจะรับรู้ว่าใครที่กำลังค่าฉันอยู่

หน้าที่ N P C อย่างฉันคือ รัก

หน้าที่ N P C อย่างฉันคือ เจ็บ

หน้าที่ N P C อย่างฉันคือ ตาย

และวนเวียน ในวังวน นี้ไป ตลอดไป