ร้อยคืนที่ห่างไกล หมื่นไมล์ที่กั้นกลาง

ไม่เคยคิดลาร้าง ปล่อยให้จางตามกาลเวลา

ดึกดื่นค่ำคืนนี้ มองจันทร์ที่บนฟ้า

ฝากสายลมพัดพา บอกขวัญตาว่ายังคิดถึง

โอ้... แม่ยอดกัลยา แม่ดอกฟ้าของพี่ชาย

แม้ตัวเราจะห่างไกล แต่หัวใจยังเคียงคู่

ให้เธอจงรับรู้ พี่รอวันได้พบเจอ

ฝากดวงจันทร์ บนฟ้าไกล ช่วยดูแลหัวใจนาง

อย่าให้ใคร มาขัดขวาง ความรักเราที่สร้างมา

จะกี่เดือน หรือกี่ปี พี่จะรอแค่กานดา

เฝ้านับวัน และเวลา เพื่อกลับมาซบหน้า ลงตักเธอ

(โอ้... แม่นางเอย...)

คำมั่นที่เคยให้ พี่เก็บไว้ในอุรา

เป็นดั่งเข็มทิศนำพา ให้ก้าวเดินในทุกวัน

เหนื่อยล้าสักเพียงไหน แค่คิดถึงรอยยิ้มนั้น

ก็มีแรงข้ามคืนวัน ทนฟันฝ่าเพื่อเธอนั้นหนา

โอ้... แม่ยอดกัลยา แม่ดอกฟ้าของพี่ชาย

แม้ตัวเราจะห่างไกล แต่หัวใจยังเคียงคู่

ให้เธอจงรับรู้ พี่รอวันได้พบเจอ

ฝากดวงจันทร์ บนฟ้าไกล ช่วยดูแลหัวใจนาง

อย่าให้ใคร มาขัดขวาง ความรักเราที่สร้างมา

จะกี่เดือน หรือกี่ปี พี่จะรอแค่กานดา

เฝ้านับวัน และเวลา เพื่อกลับมาซบหน้า ลงตักเธอ

ต่อให้ขุนเขา ตระหง่านขวางกั้นเราสอง

ต่อให้แผ่นน้ำ จะเชี่ยวกรากไม่เป็นใจ

แต่รักของพี่ จะข้ามผ่านความห่างไกล

นำรักแท้จากดวงใจ ไปวางไว้ที่หน้าตักนาง

เฝ้านับวัน และเวลา...

เพื่อกลับมาหา... แม่นางเอย...