Weifelaar
Ultra‑minimal electronic downtempo’. clicks and cracks build up the rhythm subtly, 5 minutes long, Sparse brushed breakbeat drums so sparse and minimal it becomes hypnotic, the rhythm shifts constanly but subtle, a single sparse warm Rhodes chord repeating with long space between phrases, soft sub‑bass swells, and subtle atmospheric hiss. Hypnotic, filmic, late‑night mood with lots of silence and negative space. Gentle electronic textures, faint granular echoes, and a drifting, understated groove. Clean, spacious production with a calm, cinematic feel, important vocal prompt in the lyrics section, the vocals intermingle in the track and certainly do not dominate the track, 5 minutes long
Weifelaar
Ultra‑minimal electronic downtempo’. clicks and cracks build up the rhythm subtly, 5 minutes long, Sparse brushed breakbeat drums so sparse and minimal it becomes hypnotic, the rhythm shifts constanly but subtle, a single sparse warm Rhodes chord repeating with long space between phrases, soft sub‑bass swells, and subtle atmospheric hiss. Hypnotic, filmic, late‑night mood with lots of silence and negative space. Gentle electronic textures, faint granular echoes, and a drifting, understated groove. Clean, spacious production with a calm, cinematic feel, important vocal prompt in the lyrics section, the vocals intermingle in the track and certainly do not dominate the track, 5 minutes long
Lyrics
A cappella male vocal performance in a soulful, folk-influenced style, The track features a single baritone voice with a rich, resonant timbre and a natural, unprocessed quality, The melody is characterized by expressive melisma and a wide dynamic range, shifting from intimate, breathy phrases to powerful, sustained notes, The tempo is rubato, following the emotional contour of the vocal delivery rather than a fixed beat, The structure is repetitive and meditative, centered around a recurring melodic motif in a minor key, The recording is dry with minimal room ambience, emphasizing the raw texture of the vocal performance, The song concludes with a series of deep, rhythmic humming vocalizations that fade into silence
instrumental
weifelaar in het slakkenhuis
Hij heeft het leven
in de keel
van een hond gelegd
het huigt er
in een grommen
het onmenselijke
schurkt er aan de waarheid
al de rest
zijn dode huidcellen
onder zijn vel
woont een porceleinen pop
die het briesen
van de maskers schraapt
een boom
wordt omgelegd
in zijn oren
kreunt een mastodont
het reptiel in zijn aderen
ook daar heeft hij
vlekken in de ogen
de rijp zit in zijn benen
fragiel kwetsbaar
elke stap kan het dekken openslaan
met elk weifelen
breekt hij wat adem van de wind
de dood slaapt
aan het eind van het slakkenhuis
een poort die hij liever niet open zet