[Intru ] ...

ข้ามิอาจเรียกตัวเอง หรือเอาความกล้าใดใด ไปเปรียบให้เสมอเหมือน มีตัวตนหรือเทียบเท่า.

แค่เงา เงาหนึ่งใต้แสงจันทร์ลางลาง กับเส้นทางเดินที่อ้างว้างและโดดเดี่ยว คงคลับคล้าย ละม้ายคล้ายคลึง เฉกเช่น ชีวิตหมาป่าเดียวดาย.

ชีวิตจริงก็แค่ หมาจอน ตัวหนึ่ง ที่ต้องดิ้นรนอยู่ข้างถนนเพียงลำพัง. มีชีวิตที่ต้องเดินลำพัง ข้ามิได้กลัวความอ้างว้าง เพราะรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องแปรเปลี่ยน.

[Solo ] ...

นานมาแล้วข้าก็เคย มีความรัก รักของข้าดุจดั่ง เปลวเพลิงโหมไหม้ ไร้ วี่แวว จะมอดดับ ยังคงลุกโชน ยังคงปราดถะหนายินดี.

สายลมแห่งรักยิ่งพัดพา ให้หลงอยู่ในสะเน่หา จนไร้ที่สิ้นสุดในหัวใจ.

ฉันใด ก็ ฉันนั้น ข้าจะหยุดหัวใจของใครไว้ได้ ให้คงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง จะมีสะเน่หาใดเล่า ไม่เสื่อมคลาย.

สุดท้าย ความรักนั้น ก็กลายเป็นอดีตของวันวาน หมุนเวียน เปลี่ยนผ่านหัวใจ ไปตาม กาล เวลา.

[Solo ] ...

(Chorus)

… สิ่งใดจักคงอยู่ได้

แม้กำมือไว้ แน่นเพียงใด… ก็เหลือเพียงเศษฝุ่นที่ล่องลอยไปกับสายลม.

แม้ดิ้นรนโหยหา แม้ไขว่คว้าไว้ครอบครอง.

สุดท้ายแล้ว ก็ต้องคืนกลับ ให้กาลเวลา.

ข้าจึงก้าวออกเดินทาง ไปตามสายลมแห่งหัวใจ.

ไม่ไขว่คว้า ไม่เวียน วน ไม่มีอารมกับอดีต.

มิได้หนี มิได้หยิ่ง ยะโส โอหังใดใด.

เพียงเข้าใจ โลกที่กว้างใหญ่ใบนี้ มิมี สิ่งใดให้ใครครอบครองได้เลย.

ข้าผู้ยัง หลงทาง อยู่ในโลกของ มา ยา

แค่หมาจอน ข้างถนนตัวหนึ่ง ที่โดดเดี่ยวและเดียวดายใต้เงาจันทร์.

วันใดวันหนึ่ง เมื่อถึงเวลาของแต่ละคน วันนั้น แม้จะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ในโลกใบนี้. สุดท้ายก็เหลือเพียง เศษฝุ่นจากเถ้าธุลี ที่ล่องลอยไปกับสายลม.

(Chorus)

… สิ่งใดจักคงอยู่ได้

แม้กำมือไว้ แน่นเพียงใด… ก็เหลือเพียงเศษฝุ่นจากเถ้าธุลี ที่ล่องลอย หล่นหายไปตาม

สายลม.