วันแรกที่เราได้เจอ

ไม่เผลอมองก็แค่ไหว

แต่เมื่อเธอส่งยิ้มให้

หัวใจฉันเริ่มสั่นคลอน

เสื้อคลุมที่เธอให้มา

ยังอุ่นหนาน่าจดจำ

ทุกครั้งเธอแตะไหล่ย้ำ

ให้ฉันมีแรงสู้ไป

แต่ฉันก็แค่ศิษย์เธอ

เธอคงไม่เผลอหวั่นไหว

แค่ห่วงใยคงไม่ใช่

ความรักใช่ไหมที่ฉันมอง

สบตาเธอทุกคราว

เหมือนหัวใจมันเผลอไหว

ยิ่งใกล้เธอ ยิ่งหวั่นใจ

แต่ฉันคงต้องพอที

อายุเราห่างเกินไป

ฉันควรไหวและเข้าใจ

เธอไม่ได้คิดเกินใคร

มีแต่ฉันที่คิดไปเอง

แต่ฉันก็แค่ศิษย์เธอ

เธอคงไม่เผลอหวั่นไหว

แค่ห่วงใยคงไม่ใช่

ความรักใช่ไหมที่ฉันมอง

ต้องตัดใจแล้วใช่ไหม

เดินออกไปแม้หวั่นไหว

ขอบคุณเธอจากหัวใจ

ที่ทำให้ฉันมีแรงเดิน