เจ้าสำบายดีบ่ คนทางนี่ เป็นห่วงหลาย

เห็นเจ้าบ่ฮับสาย กะใจหายคือกัน

บ่ได้ส่งข้อความ กะดนแล้วนั่น

แต่ข่อยยังคิดฮอดทุกวัน อยู่คือเก่า

ลมพัดใบไม้ไหว บ่แม่นใจ ข่อยสิลืมได้

คำเว่าครั้งสุดท้าย ยังดังก้องอยู่ใน จินตนาการ

ให้ดูแลโตดี ๆ เด้อ อย่าเผลอ ลืมกินข้าวกัน

คำเจ้าพูดวันนั้น ข่อยจำ จนลืมบ่ได้

อยากให้เจ้าฮู้ ว่าข่อยห่วงใย

บ่ได้เว้า บ่ได้พ้อ กะยังเป็นห่วงคือเก่า

ยามเจ็บ ยามไข้อยู่ไส ข่อยก็ยังอยากเฝ้า

ถึงสิอยู่ไกล หลายร้อยเส้นเถาว์

แต่ใจข่อยกะยังห่วงคือเงา… บ่เคยลาง

มื้อฝนตกข่อยกะนึก ว่าเจ้าสิหนาวบ่

มื้อแดดฮ้อน ข่อยกะห่วง ว่าเจ้าสิใส่หมวกบ่

ห่วงเจ้าเหมือนเคย แม่นสิบ่ได้เป็นอีหยัง

แต่ใจข่อยยัง... เป็นห่วงคือเก่า

บ่กล้าบอกว่าฮัก เพราะกลัวเจ้าอึดอัด

แต่บอกว่าห่วง ได้ทุกวัน บ่ต้องมีเหตุผล

คือคนแคร์ ที่เฝ้าส่งใจผ่านสายฝน

ถึงเจ้าอยู่ไกลล้น ก็ยังเป็นคนที่ข่อยห่วง

อยากให้เจ้าฮู้ ว่าข่อยห่วงใย

บ่ได้เว้า บ่ได้พ้อ กะยังเป็นห่วงคือเก่า

ยามเจ็บ ยามไข้อยู่ไส ข่อยก็ยังอยากเฝ้า

ถึงสิอยู่ไกล หลายร้อยเส้นเถาว์

แต่ใจข่อยกะยังห่วงคือเงา… บ่เคยลาง

ถ้ามื้อนึงเจ้าเมื่อยล้า หรือฮู้สึกว่า บ่มีไผ

ให้คิดฮอดคนไกล ที่ยังคอยห่วงใย เสมอ

บางคำอาจบ่ได้เอิ้น แต่ใจข่อยเฮ็ดให้คือเธอ

อยากให้เจ้าฮู้เด้อ... ว่าข่อยยังห่วงอยู่คือเก่า