Ένας βυζαντινός μουσικός έπαινος στη ζωή και το πνευματικό έργο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμοθέου. Από τα βουνά της Πίνδου έως τη σιωπή του Γουβερνέτου, μια πορεία γεμάτη φως, ποίηση και ταπεινότητα.

~~

A Byzantine musical tribute to the life and spiritual legacy of the late Archbishop Timotheos of Crete. From the battlefields of Pindos to the sacred silence of Gouverneto, a journey of light, poetry, and profound humility.

~~

Ακούστε επίσης και το τραγούδι "Πατέρα της Αγάπης Τιμόθεε".

~~

You should also listen to the song "Πατέρα της Αγάπης Τιμόθεε".

~~

Απ' το Γαβαλομούρι, στην πλαγιά των Χανιών,

ξεκίνησε ο δρόμος των μεγάλων αγώνων.

Με το δισάκι άδειο, μα την πίστη γεμάτη,

ο Μιχαήλ βαδίζει στο στενό το μονοπάτι.

Στην Αθήνα του μόχθου, με ιδρώτα και σπουδή,

το ψωμί της γνώσης έγινε η δική του τροφή.

Τέσσερα χρόνια μόνο, κι ο πατέρας φευγάτος,

ορφάνια στους ώμους, του κόσμου ο κάματος.

Μα η Ανθούσα η μάνα, με κερί αναμμένο,

του έμαθε το "Ναί" το ευλογημένο.

Σε κάμαρες κρύες, με βιβλίο και ευχή,

σμιλεύτηκε η δική του η άγια ψυχή.

Κι όταν η σάλπιγγα ήχησε στα βουνά του '40,

ο ιερέας του λόγου δεν λυγίζει ποτέ του.

Μέσα στα χιόνια, στην Πίνδο, στην Αλβανία,

έγινε η δική του ζωή μια ζωντανή λειτουργία.

Κράταγε το Ευαγγέλιο και το όπλο της ειρήνης,

μέσα στη φρίκη του θανάτου και της οδύνης.

Στον Πειραιά της πείνας, στης κατοχής το σκοτάδι,

μοίραζε ελπίδα το κάθε του βράδυ.

Στα συσσίτια του πόνου, στους ανθρώπους της γης,

έγινε η φωνή μιας πικρής προσευχής.

Τιμόθεε, του Θεού ο στρατιώτης ο πιστός,

που έγινε στις χαράδρες της Ηπείρου το φως.

Μέσα στο κρύο ζέσταινες τις καρδιές των παιδιών,

παρηγοριά και ελπίδα των μελλοθάνατων ψυχών.

Πίσω στην Κρήτη, στης Γουβερνέτου τη σιωπή,

ο Μιχαήλ πεθαίνει, ο Τιμόθεος γεννιέται εκεί.

Μα η πιο γλυκιά στιγμή, μυστικό του Θεού,

όταν η μάνα Ανθούσα, η ρίζα του καρπού,

φόρεσε το ράσο, έγινε η μοναχή του υπακοή,

μάνα και γιος μαζί, στην ίδια την προσευχή.

Κι άρχισε να γράφει με πένα από φως,

"Μυστικά Σήμαντρα" χτυπούσε ο καημός.

Ποιητής του Ουρανού, με λόγο σαν μέλι,

έψαχνε την αγάπη που ο Κύριος θέλει.

Απ' τη Μεσσαρά ως τον θρόνο της Κρήτης,

δεν ήταν ηγέτης, μα ο ταπεινός οικιστής.

Έκτιζε τοίχους με αγάπης υλικά,

για να 'χουν τα ορφανά σπίτια ζεστά.

Τιμόθεε, του Θεού ο στρατιώτης ο πιστός,

που έγινε στις χαράδρες της Ηπείρου το φως.

Μέσα στο κρύο ζέσταινες τις καρδιές των παιδιών,

παρηγοριά και ελπίδα των μελλοθάνατων ψυχώ

Αρχιερέας που σκύβει, πατέρας που ακούει,

τη φωνή του Κυρίου στη σιωπή την αγροικάει.

Κύριε... Ελέησον...

Κύριε... Ελέησον...