Tam lśni spokój. Na brzegach szczerbionych zieleni

Opar słońca dymiący czarno się rumieni,

Przetapia się w horyzont, jak melodja w ciszę.

Pod miesiącem tęczowy obłok się kołysze,

Pędzlem obrysowany na smudze atłasu

Blaszanej — nad kopułą kobaltową lasu.

— Przebiegle w blasku widnym źrenice przymrużę.

By oglądać w Plejadach rozpłynioną różę,

Kroplę martwą, drgającą na kolumny szczycie.

— Usnąć — znów barwy srebra leją się w zenicie.