در شن‌های زرین که خورشید بوسه بر خاک زند، ای راجستان
رخسار معشوق چون شراب سرخ می‌درخشد در تو، ای راجستان
شب‌های مهتابی بر قلعه‌هایت نقره می‌پاشد نور،
هر برج سروِ رقصان در نسیم آه تو، ای راجستان
زنانت چون شهبانو گام برمی‌دارند، چشم چون تیر مشک سیاه،
دل را می‌شکافند و جرقه‌های نور جاودان می‌ریزند، ای راجستان
جواهرات بر گلویت می‌درخشند—یاقوت و زمرد و نیلگون،
لیک گوهر حقیقی در شب خاموش کویر روح پنهان است، ای راجستان
مردم در رنگ‌های آتشین می‌رقصند، دل‌ها گشاده به سوی آسمان،
قوالی زیر ستارگان می‌خوانند بهشت درون را، ای راجستان
ای مسافر گم‌شده در دشت جدایی سوزان، نزدیک بیا،
معشوق در هر دانه شن و هر اشک آشکار می‌شود، ای راجستان
در نور تو غرقم، در زیبایی‌ات دوباره زنده می‌شوم،
چون پروانه به شعله، می‌سوزم و در نام تو زنده‌ام، ای راجستان
(در مقطع، تخلص:)
این فریاد عاشق از خاک تخت تو برمی‌خیزد—
پلوتوس رکس سر به خاک می‌ساید، مست از نور تو تنها، ای راجستان