🌿🌱🍃☘️🍀🎋🍂🌾🌻🌼🌸🌺🌹🌷💐🍄🥀🍁🌻🌼🍃🌿🍀🌱🌸🌼🌻🍀🌿🍃🍃🌿🌸🌱🍂🌻🌼🌸🌹🌷🎋🍀☘️🌿🍃🌺🌸🌼🌻🌷🌹🥀💐🍃🌿🌱☘️🍀🌻🌼🌸🌺🌹🌷💐🌿🍃🎋🍂🌾🌻🌼🌸🌿🍃☘️🍀🎋🍂🌾🌻🌼🌸🌺🌹🌷💐🌿🍃🎋🍂🌾🌻🌼🌸🌿🍃☘️🍀🎋🍂🌾🌻🌼🌸🌺🌹🌷💐🌿🍃🎋🍂🌾🌻🌼🌸🌿🍃☘️🍀🎋🍂🌾🌻🌼🌸🌺🌹🌷💐🌿🍃🎋🍂🌾🌻🌼🌸🌿🍃☘️🍀🎋🍂🌾🌻🌼🌸🌺🌹🌷

Wędruję łąką, co nie ma końca,

W zapachu ziół i w milczeniu trawy.

Szukam na niebie mojego Słońca,

Zostawiając w cieniu zbędne już sprawy.

Schylam się nisko, tam gdzie rumianek,

Gdzie macierzanka ściele się miękko.

Z każdej łodygi plotę mój wianek,

Z każdą sekundą, z każdą podzięką.

Tak długo będę zbierał kwiaty na tej łące,

Aż w moje oczy zaświeci w końcu Słońce.

Uplotę z nich pachnący, polny wianek,

By uczcić chwilę i jasny poranek.

A gdy mnie dotknie swym złotym promieniem,

Oddam go Słońcu z niskim ukłonem.

Nie szukam winy, nie biję się w piersi,

Moje sumienie jest czyste jak rosa.

Układam strofy, plotę te wiersze,

Patrząc odważnie prosto w niebiosa.

Wianek się plecie z nitki spokoju,

Z cierpkich piołunów i słodkiej mięty.

Nie chcę litości, nie chcę podboju,

Czekam na promień – ten nieugięty.

Promień to sygnał, że czas na zgodę,

Słońce to ona – jej jasne prawo.

Stoję tu dumnie, wybieram drogę,

Gdzie gest jest gestem, a nie zabawą.

Gdy dotyk Słońca poczuję na twarzy,

Oddam mu wianek z wielką uprzejmością.

Bo tylko Słońce potrafi tak parzyć,

Będąc zarazem czystą jasnością.

Wianek jest gotów.

Czekam na sygnał.

Z uprzejmością...

Zgoda.

In the Sun’s Name

I wander a meadow with no end,

in the scent of herbs and the silence of grass.

I search the sky for my Sun,

leaving behind all that no longer matters.

I bend low where chamomile grows,

where lemon balm weaves itself softly.

From every stem I braid my wreath—

with every second, with every thank-you.

I’ll keep gathering flowers on this field

until the Sun finally shines into my eyes.

I’ll weave them into a fragrant, wild crown

to honor this moment, this clear morning.

And when its golden ray touches me,

I’ll offer it back to the Sun with a humble bow.

I seek no blame, I don’t strike my chest—

my conscience is as pure as dew.

I shape my stanzas, braid these verses,

gazing boldly straight into the heavens.

This wreath is woven from threads of calm,

from bitter wormwood and sweet mint.

I want no pity, no conquest—

only to wait for that steadfast ray.

The ray is the signal—it’s time for harmony.

The Sun is her—her radiant truth.

I stand here proudly, choosing my path,

where gesture is meaning, never mere play.

When I feel the Sun’s touch upon my face,

I’ll give it my wreath with deepest grace.

For only the Sun can burn so fiercely—

and still be pure light.

The wreath is ready.

I’m waiting for the sign.

With grace…

Agreement.