Πάνω απ’ το καλοκαίρι, στου ήλιου το χάδι,

στο φως που σιγά σβήνει,

πήγαινα κοντά σου στις στιγμές αυτές τις μαγικές,

να ακούσω τη φωνή σου γλυκιά, να με κερδίζει.

Μικρό κι αδύναμο το δωμάτιό μου,

μοναχό, μ’ άδειο ράφι,

μένω σε αυτό, αναζητώ τη γαλήνη μου,

μα νιώθω αβοήθητος ξανά.

Και στο ποτάμι που κυλάει, ήσυχο, απαλά,

ζει μια ανάμνηση βαθιά,

η θλίψη είναι γλυκιά με τη φωνή σου, που ξέρει

να πλέκει στην ψυχή μου χαρά και νοσταλγία.

Μικρό κι αδύναμο το δωμάτιό μου,

μοναχό, μ’ άδειο ράφι,

μένω σε αυτό, αναζητώ τη γαλήνη μου,

μα νιώθω αβοήθητος ξανά.

Στο λυκόφως που με σφίγγει, τις φορές που περνάς,

ακούω ξανά εκείνη τη μελωδία να με νανουρίζει,

αθώα, σαν παιδικό παραμύθι,

που η καρδιά μου ακόμη ζητάει.

Μικρό κι αδύναμο το δωμάτιό μου,

μοναχό, μ’ άδειο ράφι,

μένω σε αυτό, αναζητώ τη γαλήνη μου,

μα νιώθω αβοήθητος ξανά.