Mamy poradniki, mamy kursy online,

jak się przytulać, jak oddychać,

jak się uśmiechać „z intencją”.

Znajomi mówią: „to proste”,

specjaliści: „to złożone”,

a my siedzimy naprzeciw siebie

jak dwa smartfony bez Wi-Fi.

W głowie tabelki, w sercu strach,

bo teoria piękna, a życie… ech.

I znowu brakuje nam instrukcji

do najprostszej rzeczy na świecie.

Wszyscy wiedzą, jak robić wrażenie,

a nikt nie wie, jak przestać się bać.

Miłość to nie diagram ani wykres —

to dwa chaotyczne serca na jednej kanapie.

Znamy teorię na pamięć,

a praktyka… śmieje się z nas.

Ona po psychologii, on po ekonomii,

oboje wiedzą, jak liczyć emocje,

tylko bilans zawsze wychodzi „na minus”.

W internecie tysiące rad:

„mów to”, „rób tamto”, „unikaj tego”,

a my wolimy spytać siebie:

„chyba… lubisz mnie, co?”

Mówią: „Powiedz, co czujesz”.

Ale jak,

skoro słowa gubią sens na zakrętach?

I znowu brakuje nam instrukcji

do serca, co włącza się na kaprysy.

Wszyscy radzą, jak być idealnym,

a nikt nie mówi, jak być sobą.

Miłość to nie poradnik tygodnia —

to śmiech, bałagan i dwa kubki po kawie.

Teoria piękna, praktyka trudna,

ale właśnie ta trudność nas kręci.

Może powinniśmy dołączyć naklejkę:

„Ostrożnie! Uczucia mogą pryskać!”

Albo: „Nie używać w trybie offline”.

Albo najlepiej:

„Nie poprawiaj — działa jak działa”.

I dobrze, że nie ma instrukcji,

bo byśmy tylko wszystko popsuli.

Miłość wymyka się schematom,

i całe szczęście, że tak robi.

Bo kiedy próbujemy ją ogarnąć rozumem,

ucieka nam w śmiech i dotyk.

Więc zostawmy te poradniki —

i po prostu… żyjmy.

Bo kochać umiemy wszyscy.

A żyć… no, tego musimy się nauczyć razem.