[Verse]
หนึ่งวัน แสนสั้น ยังไม่ทัน ได้กอดยามเช้า
เรา เผลอแป๊บเดียวยามเย็น ก็มาอยู่ในมือเรา
หนึ่งเดือน แสนสั้น ได้ยิ้มยินดี กับเงินเดือนกัน
ยังไม่ทัน สุขอิ่ม รายจ่ายก็พัดพาไป

[Chorus]
ชีวิตนั้น ผ่านไปเร็ว แต่คนเรา รู้ตัวช้ากัน
อย่ามัวรออย่ามัวฝัน ทะนุถนอม ทุกเวลา
พ่อแม่พี่น้อง มิตรสหาย ที่เคียงข้างกันมา
เคยโอบไหล่มา พากันเที่ยวไป อาจไม่ได้พบกัน

[Verse 2]
หนึ่งปี แสนสั้น ฤดูหนาวมัน มาให้สัมผัส
ไม่ทันไร ฤดูร้อนลัด ก็เข้ามาให้สะสาง
หนึ่งชีวิต แสนสั้น สนุกไม่ทัน ความเป็นหนุ่มสาว
ความชราภาพ ก็ปรากฏกายเงา ในกระจก

[Bridge]
หลังอายุยี่สิบ จะอยู่ไหน ก็อยู่ได้
หลังอายุสามสิบ สู้กลางวัน กลางคืนไหว
หลังอายุสี่สิบ ยศถาบรรดาศักดิ์ ไม่สำคัญ
ห้าสิบขึ้นนั้น หน้าตาก็เหี่ยว ไม่ต่างกัน

[Verse 3]
หกสิบปี ต้องลงจาก ตำแหน่งที่เคยมั่น
เจ็ดสิบปีนั้น บ้านใหญ่เล็ก ก็เพียงพอ ให้ขลุกตัว
เมื่อชีวิต ใกล้ปลายทาง หันกลับไปอีกที
จะเข้าใจดี ความเป็นไป ว่ามันเป็น เช่นนั้นจริง

[Chorus]
ชีวิตนั้น ผ่านไปเร็ว แต่คนเรา รู้ตัวช้ากัน
อย่ามัวรออย่ามัวฝัน ทะนุถนอม ทุกเวลา
พ่อแม่พี่น้อง มิตรสหาย ที่เคียงข้างกันมา
เคยโอบไหล่มา พากันเที่ยวไป อาจไม่ได้พบกัน

[Outro]
หนึ่งชีวิต แสนสั้น สนุกไม่ทัน ความเป็นหนุ่มสาว
ความชราก็ปรากฏภายเงา ในกระจกผลัน
อย่านึกว่า ตนแน่ อย่าอิจฉา อย่าเสียใจกัน
เพราะจะว่าไปนั้น ชีวิตมัน ก็เท่านี้เอง...