หนึ่งวัน แสนสั้น ยังไม่ทัน ได้กอดยามเช้า

เรา เผลอแป๊บเดียวยามเย็น ก็มาอยู่ในมือเรา

หนึ่งเดือน แสนสั้น ได้ยิ้มยินดี กับเงินเดือนกัน

ยังไม่ทัน สุขอิ่ม รายจ่ายก็พัดพาไป

ชีวิตนั้น ผ่านไปเร็ว แต่คนเรา รู้ตัวช้ากัน

อย่ามัวรออย่ามัวฝัน ทะนุถนอม ทุกเวลา

พ่อแม่พี่น้อง มิตรสหาย ที่เคียงข้างกันมา

เคยโอบไหล่มา พากันเที่ยวไป อาจไม่ได้พบกัน

หนึ่งปี แสนสั้น ฤดูหนาวมัน มาให้สัมผัส

ไม่ทันไร ฤดูร้อนลัด ก็เข้ามาให้สะสาง

หนึ่งชีวิต แสนสั้น สนุกไม่ทัน ความเป็นหนุ่มสาว

ความชราภาพ ก็ปรากฏกายเงา ในกระจก

หลังอายุยี่สิบ จะอยู่ไหน ก็อยู่ได้

หลังอายุสามสิบ สู้กลางวัน กลางคืนไหว

หลังอายุสี่สิบ ยศถาบรรดาศักดิ์ ไม่สำคัญ

ห้าสิบขึ้นนั้น หน้าตาก็เหี่ยว ไม่ต่างกัน

หกสิบปี ต้องลงจาก ตำแหน่งที่เคยมั่น

เจ็ดสิบปีนั้น บ้านใหญ่เล็ก ก็เพียงพอ ให้ขลุกตัว

เมื่อชีวิต ใกล้ปลายทาง หันกลับไปอีกที

จะเข้าใจดี ความเป็นไป ว่ามันเป็น เช่นนั้นจริง

ชีวิตนั้น ผ่านไปเร็ว แต่คนเรา รู้ตัวช้ากัน

อย่ามัวรออย่ามัวฝัน ทะนุถนอม ทุกเวลา

พ่อแม่พี่น้อง มิตรสหาย ที่เคียงข้างกันมา

เคยโอบไหล่มา พากันเที่ยวไป อาจไม่ได้พบกัน

หนึ่งชีวิต แสนสั้น สนุกไม่ทัน ความเป็นหนุ่มสาว

ความชราก็ปรากฏภายเงา ในกระจกผลัน

อย่านึกว่า ตนแน่ อย่าอิจฉา อย่าเสียใจกัน

เพราะจะว่าไปนั้น ชีวิตมัน ก็เท่านี้เอง...