Mówisz słowa jak ogień, płoną w powietrzu,

A ja marznę w ciszy, gdy patrzę w twoje gesty.

Twoje "kocham" jest głośne, jak dzwon w pustej sali,

Ale milknie od razu, gdy zostajesz bez wiary.

Najgłośniejsze "kocham" nic nie znaczy,

Gdy w czynach nie ma ciepła, tylko ślady.

Twoje słowa unoszą się w nicość,

A ja chcę dowodów, nie obietnic.

Obiecywałeś niebo, lecz dajesz mi cień,

Wciąż szukam iskry, a widzę chłód rąk.

Nie nauczą mnie słowa, jak ufać znów światu,

Potrzebuję mostów, nie pustych plakatów.

Najgłośniejsze "kocham" nic nie znaczy,

Gdy w czynach nie ma ciepła, tylko ślady.

Twoje słowa unoszą się w nicość,

A ja chcę dowodów, nie obietnic.

Może kiedyś zrozumiesz, że cisza ma głos,

Że prawda odbija się w spojrzeniu, nie w słowach.

Bo serce nie wierzy w krzyk bez dotyku,

Ono słucha kroków, nie pustych okrzyków.

Najgłośniejsze "kocham" nic nie znaczy,

Gdy w czynach nie ma ciepła, tylko ślady.

Twoje słowa unoszą się w nicość,

A ja chcę dowodów, nie obietnic.

Nie wołaj już głośniej, nie krzycz na wiatr,

Jeśli chcesz być blisko – po prostu trwaj.

Jedno spojrzenie, gest więcej niż tysiąc fraz,

Miłość jest cicha, lecz prawdziwa w nas.

Najgłośniejsze "kocham" nic nie znaczy,

Gdy w czynach nie ma ciepła, tylko ślady.

Twoje słowa unoszą się w nicość,

A ja chcę dowodów, nie obietnic.