Teraz właśnie odpływasz, przechodzisz i mijasz

obłoku niepotrzebny, cieniu.

Jesteś tylko przeszłością. I już mi nie sprzyjasz

w pierwszym podmuchu jesieni.

Oto tak dłoń niechętna wzgardliwie unika

uścisku niemiłej dłoni.

Jakiż krótki rachunek! Książka się zamyka:

strzępy podartych stronic.

Zastygasz w obojętność. Więc może nie wzgarda,

ale puste spojrzenie przechodnia?

Mowa nieujarzmiona, chropawa i twarda

więdnie, usycha bezpłodnie.

Znam kwiaty, ptaki, chmury, miłość i nienawiść,

puls i nurt wiersza tajemny.

Lecz daremnie noc skrzydła w ostrzach świtu krwawi

i gaśnie trud daremny.

Nie potrafię. Przemijasz, odchodzisz, odpływasz

falo nieobliczalna, gwiazdo.

Oto gorzka dojrzałość ku sobie przyzywa

i wabi toń nieprzyjazna.