ใต้ร่มไม้ ร่ม-จาม จุรีใหญ่

ตัวฉันเคย เผย-ใจ ให้เธอรู้

เธอได้แต่ เงียบ-ไป ไม่มองดู

หากเราได้ ควร-คู่ คอยดูใจ

เพราะวัยเยาว์ ตัว-ฉัน ช่างโง่เขลา

คำที่เคย เอ่ย-เบา กลับหนักอึ้ง

วัน-เดือน-ปี ที่เรา เฝ้าคิดถึง

ความห่วงหา ยังตราตรึง มั่นไม่คลาย

หลายคนจาก พราก-หาย หลายใจห่าง

แต่เธอยัง ซ่อน-ร่าง ไม่จากหาย

คืนหนึ่งนั้น ฝน-พรำ ย้ำเวลา

คิดถึงใน ใบหน้า ดวงตาเธอ

แววตาเธอ วับวาว เป็นประกาย

อยู่กลางสาย ฝน-พร่ำ ค่ำคืนหนาว

วัน เดือนปี ผันผ่าน ช่างนานยาว

เหมือนฝันเก่า เรา-จำ ไม่เคยลืม

ใต้ต้นไม้ ต้น-เก่า เราเคยนั่ง

กิ่งนั้นยัง เห็นอยู่ ดูเติบใหญ่

ชื่อของเธอ ฉัน- เคย-จาน-เอาไว้

แต่กลับจาง เลือน-ไป..ด้วยเวลา

แม้ฉันต้อง ลา-จาก พรากสูญหาย

แต่หัวใจ ยัง- ตาม ถามสายฝน

ความรักนั้น คือ-สิ่งใด บันดาล-ดล

แม้วันคืน ผ่านพ้น ยังคงเดิม

ขอสายฝน นำ-ให้ ใจเธอกลับ

ผ่านฟ้าลับ -สู่ใจ ในอกฉัน

ฝนเอ๋ยฝน โปรย-ให้ ใจรักกัน

จะแผ่วเบา หรือ-เลื่อนลั่น…เสียงครั่นครืน

“ที่ใต้ต้น ร่ม-จาม จุรีใหญ่…ที่ดวงใจ ยังรอ-ไม่ขอลืม”