แก้วลาเต้ลายหัวใจ

แต่งหน้าด้วยครีมชมพูสดใส

เธอนั่งยิ้มมุมปากเบา ๆ

ตาคม ๆ มองมาเหมือนท้าทาย

ลิปสติกเปื้อนรอยแก้ว

รอยยิ้มเหมือนจะหวานแต่แอบแหลมคม

เสียงหัวเราะเบา ๆ แสบบนแผลในอกผม

เธอคนนี้ไม่ธรรมดาใช่ไหม

พิ้งค์ซาตานในร้านกาแฟ

หัวใจผมแพ้ตั้งแต่เธอเดินมา

เหมือนโดนคาถาในครีมบนฟองนม

ดื่มลงไปยิ่งขมยิ่งอยากดื่มต่อ

พิ้งค์ซาตานในร้านกาแฟ

มองแค่แวบแรกก็แทบละลาย

เธอทำให้หวานปนไหม้ในถ้วยเดียวกัน

แต่ผมก็ยังสมัครใจโดนทรมาน

เธอคนเดิมที่มุมเดิมทุกเช้า

เปลี่ยนสีผมทุกสัปดาห์เหมือนเปลี่ยนอารมณ์

สั่งแต่เมนูสีชมพูฟองฟู

แต่คำพูดแทงลึกกว่าเอสเปรสโซ่ตรง ๆ

เธอถามว่า "เป็นอะไร"

ผมตอบไปติดตลกทั้งที่ใจมันสั่น

เธอหัวเราะแล้วบอก "อย่ารักฉันเลยนะ"

แบบนั้นยิ่งทำให้ผมอยากฝืนกฎของเธอ

พิ้งค์ซาตานในร้านกาแฟ

หัวใจผมแพ้ตั้งแต่เธอเดินมา

เหมือนโดนคาถาในครีมบนฟองนม

ดื่มลงไปยิ่งขมยิ่งอยากดื่มต่อ

พิ้งค์ซาตานในร้านกาแฟ

มองแค่แวบแรกก็แทบละลาย

เธอทำให้หวานปนไหม้ในถ้วยเดียวกัน

แต่ผมก็ยังสมัครใจโดนทรมาน

[low vocal register] กลิ่นกาแฟคลุ้งไปกับน้ำหอมของเธอ

ผสมกับความกลัวที่ผมซ่อนเอาไว้

[whispered vocals] ถ้าเธอคือปีศาจในชุดสีชมพู

ผมก็ยอมเป็นแค่เหยื่อที่ยิ้มให้เธอทุกวัน