Raz cię widziałem; kto jesteś — nie wiem.

Siedziałaś w parku z twarzą pobladłą,

Z czołem, gdzie zmarszczek kilka się kładło,

Z przygasłem oczu czarnych zarzewiem;

I było twarzy twojej zwierciadło

Jak fala, skrzydłem zmącona mewiem.

Z drzew się sypały umarłe liście

Na twoje włosy, na twoje łono,

A ty siedziałaś pod tą osłoną

Przy łkaniu fontann, przy wiatru świście —

I zgadłem, patrząc w twą twarz zmroczoną,

Że na niczyje nie czekasz przyjście.

Byłaś jesiennych tonów wcieleniem:

Kwiatem, co w ranne przymrozki ginie,

Falą, niknącą w czarnej głębinie,

Mrącym wśród mogił słońca promieniem;

I głuchy smutek, co z grobów płynie,

Żałobnym ciebie osnuwał cieniem.

Przyznałyby się do ciebie zdroje,

W których nie gasił człowiek pragnienia;

Przyznałyby się dzwonów jęczenia,

Co opłakują przegrane boje;

Pustelnic skargi, sierot westchnienia;

Przyznałoby się i serce moje.

Raz cię widziałem, a wśród tysięcy

Z półzemdlonego poznałbym ciała

I z melancholii, którą tchniesz cała;

Nie zbędę się też wiary dziecięcej,

Że i ty obcymbyś mię nie zwała...

Lecz ja już ciebie nie ujrzę więcej!