Siedzę na schodach z mgły, gdzie nic nie ma barw,

A każda kropla deszczu to cichy, stary dar.

Nie szukam słońca, nie ścigam światła,

W mojej ciszy echo minionych lat.

Jestem cieniem, co tańczy wolno,

W chłodzie wspomnień, co płyną z wolna.

Dlaczego śmiejesz się tak głośno, Radości?

Czy nie boisz się, że dźwięk rozsypie się w proch?

Ja jestem wiatrem, co goni słońce,

W moich dłoniach tańczą wszystkie barwy.

Rozbijam krople deszczu, niebo pieszcząc,

I śpiewam refren, którego nie znasz.

Nie boję się dźwięku, bo on jest życiem,

Każdy śmiech to kwiat, co rozkwita.

Lecz widzę w twoim cieniu cień, Smutku,

Czy nie tęsknisz do tego, co budzi się w nim?

Jesteśmy dwiema nutami w jednej melodii,

Jedna cicha i głęboka, druga żywa i słodka.

Tańczymy w kółko, wokół serca,

Ty dajesz mu spokój, ja duszę rozpalam.

Ty uczysz głębi, ja uczę lotu,

Jesteśmy dwiema stronami tej samej monety.

Wiem, że w twoim tańcu jest to, co straciłem,

Ten rytm, co kiedyś znałem, a teraz zapomniałem.

Lecz w mojej ciszy jest coś, czego ty nie masz:

Głębia, co rodzi się po stracie.

A co, jeśli uśmiech to tylko ból w masce,

A co, jeśli światło to tylko mroczny cień w blasku?

Pozwól mi trwać w tym, co jest,

Bo w tym jestem najbardziej sobą.

Wiem, że masz rację, że twoja głębia to skarb,

Lecz pozwól mi zabrać cię choć na chwilę w górę.

Nie znikniesz, ja nie zniknę,

Po prostu zagramy w innym takcie.

Zabiorę cię w chmury, tam, gdzie słońce maluje,

Zobaczysz, że nawet cień w nim nie ginie.

On jest tylko cichym akcentem,

W wielkiej pieśni, co wiecznie trwa.

A więc, weź mój cień w swoją jasność,

A ja dodam światło w twój mrok.

Niech deszcz spotka się ze słońcem,

I niech tęcza zagości w nas.

Bo w twoim oddechu widzę sens,

A w moim tańcu rodzi się cel.

Jesteśmy dwoma dłońmi,

Co obejmują jedno serce.

Więc trwajmy w sobie,

Wiecznie.