Od bloków po góry,

od nocy w Warszawie po szum Bałtyku —

wszyscy mamy to samo w sercu.

Polska… zawsze.

Na ulicach gra muzyka, w powietrzu sen,

poranny zapach chleba, nowy dzień.

Od Tatr po morze, jeden wspólny rytm,

tu się żyje prawdziwie, nie na niby, nie na film.

W oczach ludzi płonie duma,

w dłoniach ciężka praca — nasza siła i kultura.

Nie trzeba słów, wystarczy spojrzeć w twarz,

bo Polska to my — i każdy z nas.

Polska, moja dusza i tlen,

każdy krok po tej ziemi to sen.

W słońcu, w deszczu — zawsze wiem,

tu jest mój dom, mój świat, mój dzień.

Kraków tańczy w złotych światłach,

Gdańsk pachnie solą, wiatr w żaglach.

Wrocław śpiewa nad Odrą mostem,

Warszawa nie śpi — bije sercem mocnym.

Niech mówią, co chcą — ja widzę więcej,

w oczach dzieci, w dłoniach ludzi z sercem.

Nie ma drugiej takiej, nawet gdy błądzę,

bo gdziekolwiek pójdę — Polska idzie ze mną.

Polska, moja dusza i tlen,

każdy krok po tej ziemi to sen.

W słońcu, w deszczu — zawsze wiem,

tu jest mój dom, mój świat, mój dzień.

Od Bałtyku po Tatry — jeden beat w sercu,

nie potrzebuję flagi, by wiedzieć, gdzie jestem.

To miłość bez słów, to wiara w ludzi,

to Polska — uczucie, co budzi.

Polska…

zawsze była, zawsze będzie.

Dom, co nie znika,

nawet gdy zamknę oczy.