### Zwrotka 1

*Ma pan bilet? – A pan ma?

A skąd mam mieć. – No to wchodzimy!*

Tak się zaczyna ta nasza przygoda,

Na statku, co płynie przez rzekę i wodę.

Służbowo, na gapę, absurdalna scena,

W krainie beztroski – aż po bezkresny horyzont cienia.

### Refren

**Ej, patrz, jak życie obok nas mknie,

Patataj, patataj, maski wkładamy w grze.

W pięknych okolicznościach tej przyrody,

Jedno, co pewne – że to niepowtarzalne wody.**

### Zwrotka 2

Patrz, snopki siana, pies uwiązany,

A tu – proszę państwa – bal dla wybranych!

Inżynier Mamoń, krytyk kultury,

Zdecydowanie nie przepada za dłużyzny chmury.

*„Panie, kto za to płaci? Pan płaci, pani płaci!”*

W tle dialogów cienki splata się sznurek,

Lecz śmiejemy się, w tej nudnej szarości,

Bo może tu, na pokładzie, rodzą się nowe wartości.

### Refren

**Ej, patrz, jak życie obok nas mknie,

Patataj, patataj, maski wkładamy w grze.

W pięknych okolicznościach tej przyrody,

Jedno, co pewne – że to niepowtarzalne wody.**

### Zwrotka 3

*„Każdy może krytykować, ale aplauz potrzebny…”*

Na zebraniu, gdzie z treści jest tylko piana.

O sztuce syntezy, co zmęczenie splata –

Gimnastyka, śpiew – to nasz nowy świat.

*„Na każdym zebraniu ktoś pierwszy zaczyna…”*

Tu forma bez treści – pusta kraina,

Groźna jak pustka, co podkłada nam prawdy,

Które wpadają w wir absurdu i zdrady.

### Refren

**Ej, patrz, jak życie obok nas mknie,

Patataj, patataj, maski wkładamy w grze.

W pięknych okolicznościach tej przyrody,

Jedno, co pewne – że to niepowtarzalne wody.**

### Zwrotka 4

*Mnie się podobają melodie, które znam już na pamięć,*

Nie nowości, lecz te, co brzmią już w głowie.

Piosenka na fali, co płynie przez czas,

Niech niesie nas z wiatrem – jak wiatr wodzi nas.

W damskiej ubikacji kaowiec wspomniany,

Ale my wszyscy śmiejemy się sami.

Tę sztukę tworzymy – własną syntezę,

Bo w rytmie patataj każdy życie rozgrzeszy.

### Refren

**Ej, patrz, jak życie obok nas mknie,

Patataj, patataj, maski wkładamy w grze.

W pięknych okolicznościach tej przyrody,

Jedno, co pewne – że to niepowtarzalne wody.**

### Zakończenie

Wszystko już było, dialog i dłużyzna,

Na zebraniu metody, by ktoś pierwszy był przyznał.

Dokąd płynie ten statek? Odpowiedzi brak.

Ale wszyscy mówią: „Wchodzimy. Służbowo. Na szlak”.

### Zakończenie

Wszystko już było, dialog i dłużyzna,

Na zebraniu metody, by ktoś pierwszy był przyznał.

Dokąd płynie ten statek? Odpowiedzi brak.

Ale wszyscy mówią: „Wchodzimy. Służbowo. Na szlak”.