Polak nie sługa, nie zna co to pany,

Nie da się okuć przemocą w kajdany,

Wolnością żyje, do wolności wzdycha,

Bez niej jak kwiatek bez wody usycha.

Siedzi w klateczce więziona ptaszyna,

Że była wolną, sobie przypomina,

A choć jej ptasznik daje żywności,

Jednak przez szczeble wzdycha do wolności.

Siedź cicho ptaszku i ciesz się nadzieją,

Że dni pogodne tobie zajaśnieją,

Masz mnóstwo braci — doczekasz-li chwili,

Żeby ci wyjście z klatki ułatwili.

Niemiec łakomy na złoto i srebro,

I politycznie kradnie cudze dobro —

Moskal byle miał dziegciu do sytości,

Sam tylko Polak wzdycha do wolności.

Anglik w przemyśle zatopiony cały,

W nim szuka chluby i swej własnej chwały,

Francuz wydaje dzieła o miłości,

Sam tylko Polak wzdycha do wolności!

Prusak zdradliwy nikomu nie ufa,

Bitny Szwed uległ i swych królów słucha,

Hiszpan oddany cały pobożności,

Sam tylko Polak wzdycha do wolności.

Sułtan turecki wzdycha do seraju,

Wszedłszy do niego myśli, że jest w raju,

Węgier do wina — a Włoch do gnuśności,

Sam tylko Polak wzdycha do wolności.

Tak orzeł biały uległy przemocy,

I pognębiony od orła z północy,

Jest przy nadziei, że wolność odzyska,

Skoro mu chwila pomyślna zabłyska.

Tak więc Rodacy! wolności nam trzeba,

Zamiarom naszym sprzyjać będą nieba —

Nadejdzie chwila, chwila pożądana,

Że zegną wrogi przed Polską kolana!