Қыз боп туылу — еркіндік емес,

Бала кезден "болмайды" деген сөз.

Киіміме қарап, жүрісіме қарап,

Бәрі бақылауда — дем алуға да жоқ ара.

"Ұят болады", "жараспайды", "сабыр ет",

Бірақ менің ішімде — сұрақ көп.

Неге мен үндемеуім керек?

Неге мен өз өмірімді таңдай алмаймын?

Мен де адаммын — менің де даусым бар,

Мен де шаршаймын, мен де жылаймын.

Қазақ қызы — тек үнсіз жан емес,

Ол сөйлейді. Енді тыңда!

Келін болдым — күліп қарсы алдым,

Бірақ ішімде — қорқыныш, салмақ, жалғыздық.

Таңертең ерте тұру, бәріне шай құю,

Жылағым келеді — бірақ "келін жыламайды" дейді.

Атам, енем, күйеу — бәрі күтеді,

Менің де шаршауға құқым бар еді.

Бірақ ешкім сұрамайды: "Қалайсың?"

Тек "жақсы бол", "ұят болмасын" — сол заң.

Мен де адаммын — менің де жүрегім бар,

Мен де сүйемін, мен де сеземін.

Қазақ келіні — тек қызметші емес,

Ол сөйлейді. Енді тыңда!

Әйел болу — бәрін көтеру:

Жұмыс, бала, үй, күйеу, ата-ене.

Кешке шаршап жатсам — "Неге тамақ жоқ?"

Жауап берсем — "Сен әйелсің, шыда!"

Мен де демалғым келеді, мен де армандаймын,

Бірақ қоғамға менің ішкі әлемім керек емес.

Тек сыртқы рөл — келін, ана, қызметші,

Ал ішімде — адам, сезім, тіршілік.

Мен де адаммын — менің де өмірім бар,

Мен де таңдаймын, мен де күресемін.

Қазақ әйелі — үнсіз емес енді,

Ол сөйлейді. Естілсін енді!

Біз үндемедік — себебі қорықтық,

Біз жыладық — бірақ ешкім көрмеді.

Енді жетеді — мен айтқым келеді:

Менің өмірім — менің таңдауым.

Мен сөйлеймін — бұл менің уақытым,

Жүрегімде — шындық, жанымда — батылым.

Қазақ қызы — үнсіз емес енді,

Ол сөйлейді. Естілсін енді.