สองปีที่เฝ้ามอง

ในห้องนั่งจ้องไกล

พูดคุยแค่ผ่านไป

ไม่เคยได้ใกล้กัน

ลองชวนเขาเล่นเกม

เขาตอบรับในวัน

เรื่อยมาอย่างบางวัน

แม้ไม่ได้ทุกครา

เขาบอกไม่สนใจ

เรื่องรักในวัยกล้า

แต่ฉันกลับศรัทธา

ยังอยากจะชอบไป

ในเกมเหมือนใกล้ชิด

ชีวิตจริงไกลใจ

เขารู้เรื่องฉันไว

แต่ฉันไม่รู้เขา

เขาจำเรื่องเล็กน้อย

คำปลอบเหมือนบรรเทา

ดอกไม้เพียงเราเอา

แต่เช้าก็เฉยชา

เคยบอกให้เลิกรัก

อีกพักกลับเข้ามา

บอกฉันอย่าท้อพา

ให้ฉันไปต่อทาง

ยื้อกันอยู่แค่ใจ

สรุปคือฝันกลาง

ฉันรู้คำตอบบาง

แต่อยากฟังจากเธอ