Ψυχή με ψυχή

Κάποτε γνώριζα

την ψυχή και το κορμί μου τα όριζα

κάθε μέρα τη ζωή καλωσόριζα

και τη νύχτα μαζί

Κάποτε νόμιζα

ότι με τον ουρανό τα κανόνιζα

και γι' αυτό τη μοναξιά μετακόμιζα

από δω κι από κει

Άδειαξα σε μια πόλη γεμάτη

πλάγιασα μα δεν έκλεισα μάτι

γνώριμο το μαχαίρι στην πλάτη

γνώριμο

Άδειαξα κι η σιωπή με σταυρώνει

βράδιασα και παντού ξημερώνει

γύρω μου τα φαντάσματα των ονείρων μου

Πόση ανάγκη το έχεις καρδιά μου

στα χαρτιά να καις

τόσοι άνθρωποι τόσο κοντά μου

δεν με ξέρει κανείς

Δεν με ξέρει κανένας ακόμα

δεν με ξέρεις κι εσύ

κι ας ενώσαμε σώμα με σώμα

και ψυχή με ψυχή

Ξέχασα ούτε κοίταξες πίσω

ξέχασα

ξέχασα για ποιο λόγο να ζήσω

ξέχασα

Άδικος γίνομαι

την αγάπη πολεμώ και αμίλητος μένω

ακατάλληλος μέσα μου κρίνομαι

λογική να δεχτώ

Πάλι σε σκέφτομαι

πάλι να 'σαι εδώ απόψε προσεύχομαι

και δεν γίνομαι καλά δεν συνέρχομαι

να το ξέρεις αυτό

Άδειαξα σε μια πόλη γεμάτη

πλάγιασα μα δεν έκλεισα μάτι

γνώριμο το μαχαίρι στην πλάτη

γνώριμο

Άδειαξα κι η σιωπή με σταυρώνει

βράδιασα και παντού ξημερώνει

γύρω μου τα φαντάσματα των ονείρων μου

Πόση ανάγκη το έχεις καρδιά μου

στα χαρτιά να καις

τόσοι άνθρωποι τόσο κοντά μου

δεν με ξέρει κανείς

Δεν με ξέρει κανένας ακόμα

δεν με ξέρεις κι εσύ

κι ας ενώσαμε σώμα με σώμα

και ψυχή με ψυχή

Ξέχασα ούτε κοίταξες πίσω

ξέχασα

ξέχασα για ποιο λόγο να ζήσω

ξέχασα