Mówiłaś: „Nie mów znów, że się nie da”

A ja znowu broniłem się-krzycząc NIE,

Zamknięty w swoim „nie chcę”, „nie trzeba”,

Nie wiedząc, że Ty — wciąż mi dobrze życzyłaś.

Otwierałaś usta, gdy ja je ci zamykałem,

Twoje „spokojnie” brzmiało jak dzwon,

Ty jedna znałaś każdy mój lęk,

Na którym wciąż potykał się mój sen.

„Nieniak” — tak mnie nazwałaś z czułością,

Za to, że w słowie "NIE" chowam się przed światem,

Dziś już wiem — to Twoja przyjaźń mnie ocaliła,

Kiedy życie walnęło mnie hukiem prawdy.

„Nieniak” — uśmiechnij się, to brzmi jak znak,

Że nawet uparty potrafi się zmienić, aż tak,

Bez dziwnej miny, bez słów, bez „tak” na ustach,

Z duszą, co milczy — lecz wciąż wytrwale trwa.

Pamiętam szpital, gdy leżałem bez sił,

Ty się martwiłaś, jakbyś przeczuwała,

Nie pierwszy raz. Nie pisałaś nic — tylko byłaś,

Jakbyś czuła mój strach bo runął mój świat.

A kiedy znów wplątałem kogoś w moje sny,

Ty nie krzyczałaś — rozumiałaś jak boli,

Bo sama już znałaś ten stan niewoli,

Co serce w pół łamie i dusi powoli.

„Nieniak” — tak mnie nazwałaś z czułością,

Za to, że w słowie NIE się chowam przed światem,

Dziś już wiem — to Twoja przyjaźń mnie ocaliła,

Kiedy życie walnęło mnie hukiem prawdy.

Dziś już nie ma — żadnych masek, żadnych gier,

Nie będę milczał, gdy świat gaśnie w rękach,

Bo przyjaźń to więcej niż słowo i gest,

To ktoś, kto zostaje, gdy w sam gubisz sens.

„Nieniak” — śmiej się, tak mnie nazywaj,

Bo w tym słowie mieszka cały ja,

Ale dzięki Tobie wiem jak,

Zamieniać „nie” na "tak", na świat.

Więc jeśli znów powiem „nie” —

Wiedz, że to mój sposób na lęk.

Który lubi zaprzeczenia dźwięk

Bo wiem, że czasem warto powiedzieć

„jestem”, nie „nie chcę”.