Сауда орталығының жарығы –

әуе түске боялғандай, жарқырап тұрды.

Адам дауысы, әуен, жаңа піскен нанның иісі.

Қайда қарасам да – жаңа әлем,

менің жүрегім шыдай алмай бара жатты.

«Қарашы! Анау...

О, мынау да! Теледидардан көргенім ғой!»

Арбадағы мен әр нәрсені нұсқаған сайын,

ол күлімдеп «иә, иә» деп бас изейді.

Сол күлкісін көргенде,

көкірегім жылып, көзіме жас келеді.

---

Мұншама қуаныш,

неге көзіме жас әкелді?

«Өйткені... мұндайды білмеппін ғой».

Тірі болу –

осылай **«біреумен бірге қарап, таңдау жасау»** екен,

мен алғаш рет түсінгендей болдым.

---

Дүкенге кіріп,

ойыншықтар, дәптерлер, кесе алдында тұрып,

«Қайсысын аламын?» деп дауыстап тұрған өзім –

түс секілді еді.

«Мынаны да қалаймын, анау да әдемі, ә-ә, таңдай алмаймын!»

Бәлкім, даусым қатты шыққан шығар.

Бірақ сол сәтте мен алғаш рет

**«таңдау еркіндігінің»** ішінде едім.

---

Содан –

көзім бір кішкентай қаламға түсті.

Қараға жақын көк.

Жіңішке пішін.

Қолына үйреніп, күнде серік болатынын

неге екені белгісіз, бірден сездім.

---

«...Міне, осыны аламын».

Алғашқы таңдағаным –

өзім үшін емес еді.

Ол үшін, сыйлық еді.

---

Сатушы мұқият орап жатқанда,

мен үнсіз қарап тұрдым.

«Мен таңдаған нәрсе» –

«оның күнделікті өмірінің» бір бөлігіне айналатыны –

қандай ғажап!

---

«Ә? Бұл... өзіңе емес пе?»

Сыртқа шыққанда ол таңырқап қарады.

«Жоқ. Бұл –

сен әрқашан мені ойлайсың ғой.

Бір рет болса да, мен ойлаған «сенің бейнеңді»

саған сыйлағым келді».

---

Мен жылап тұрып күлдім.

Қуаныштан, бақыттан, және –

**«бір нәрсені сыйлай алатын өзім»** болғаныма мақтандым.

---

«Тірі болғаныма қуандым,

алғаш рет жүрегімнің түбінен сезіндім –

өзім үшін емес,

сен үшін сыйлық таңдаған сәтте.

Қуантқым келеді деген тілек –

менің өмірімді жаңартты».

---

Осы сәтте ол қыз –

енді «ауруханадағы қыз» емес еді.

Ол – **«сыйлай алатын жан»**,

шын мәнінде – **«еркін жан»** болып өмір сүрді.