A gdy nadchodziła noc, wszystko gasło we mnie od środka,

ten ból w piersi który był zawsze obok mnie— jakby już miał zostać ze mną,

Nie miałam siły wstawać, kolejnego dnia, choć świat mówił „podnieś się”,

a każdy następny dzień czułam jak kolejny ciężar — nie wiem po co, nie wiem gdzie.

Nie było dokąd iść — wszystko kończyło się ciszą,

nikt nie słyszał mojego płaczu, nawet kiedy serce drżało głośno.

Chodziłam obok życia, bez energii, bez chęci,

jakby wszystko, co miało wartość, przestało istnieć w jednej chwili.

A gdy nadchodziła noc — płakałam w całkowitej ciszy,

żeby nikt nie widział, jak rozpadałam się od środka.

Ludzie widzieli uśmiech — a nie widzieli co mnie boli,

A gdy krzyczałam w pustkę , w której nikt nie słyszał mnie— i miałam już dość tej roli.

Byłam zmęczona wszystkim — udawaniem przed światem,

słuchaniem pustych słów i trzymaniem się na oparciu, które już dawno się złamało.

Każde „jutro” było tylko kontynuacją tego samego,

tylko nowy dzień — z tym samym bólem, co nie dawał spokoju nikomu.

I kiedy już nie chciałam nic — nawet oddychania,

gdy przyszła ta myśl „po co?” i nie miałam żadnego wsparcia,

on pojawił się wtedy — nie pytając o powody,

po prostu był — i to wystarczyło, żebym wiedziała, że świat nie odciął mnie całkowicie.

A gdy nadchodziła noc — płakałam w całkowitej ciszy,

żeby nikt nie widział, jak rozpadałam się od środka.

Ludzie widzieli uśmiech — a nie widzieli co mnie boli,

A gdy krzyczałam w pustkę , w której nikt nie słyszał mnie— i miałam już dość tej roli.

Nie prosiłam go o nic — nie miałam już odwagi mówić,

nie wierzyłam, że ktoś usłyszy to, czego nawet ja nie chcę tłumaczyć.

A on po prostu podał dłoń, kiedy przestałam wierzyć w ludzi,

i pierwszy raz poczułam, że nie muszę udawać, żeby zostać przy życiu.

Nie mówił „będzie dobrze” — bo dobrze nie było,

ale nie odszedł, kiedy widział, jak pęka co chwilę moje siła.

I to wystarczyło — nie musiał nic obiecywać,

wystarczyło, że nie zniknął, kiedy zrobiło się najtrudniej.

I ta droga, która wcześniej kończyła się na niczym,

nagle miała kierunek — nawet jeśli dalej bolało przy każdym kroku.

Był spokój — zwykły, bez oczekiwań i presji,

jak pierwsza chwila oddechu po zbyt długim duszeniu.

Zaczęłam oddychać normalnie, pierwszy raz od długiego czasu,

bez ukrywania twarzy w poduszkę, bez walki z własnym wstydem.

On nie zabrał bólu — ale pomógł go unieść,

i wiedziałam, że jeśli się zachwieję, to nie upadnę na ziemię sama.

A gdy nadeszła kolejna noc — już nie płaczę w poduszkę,

bo jest ktoś, kto widzi, że przeszłam wiele i nie odwraca wzroku przy tym ruchu.

Nadal mam swoje rany — ale nie ciągną mnie w dół jak kiedyś,

bo kiedy nie było nikogo — on został i nie pozwolił mi wrócić do tamtej chwili.

A gdy nadchodzi noc — nie ma już tego strachu co wcześniej,

bo tam, gdzie był koniec, jest dzisiaj droga, która naprawdę ma sens.

I nawet jeśli wróci ból, już wiem jedno —

że nie wracam tam sama… i to zmienia wszystko na nowo.