(தவில் மற்றும் பறையிசை அதிர, ஒரு ஆக்ரோஷமான குரலில்...)

ஏய்... எட்டுப்பட்டி ஜனமே!

மதுரை மகாராணியோட கதையைக் கேளுங்க.

பாசமான பேச்சும் இல்ல... பணிவான மூச்சும் இல்ல...

நெருப்பு, தங்கம், அப்புறம் கெத்தான ‘வெட்டி’ ஆட்டிடியூட்!

யோ... இவங்கதான் நம்ம பவனுத்தாயி!

மதுரை மண்ணு... முன்னாடி நின்னு...

கெத்தா வர்றா பாரு நம்ம பெரிய பொண்ணு!

கிழவின்னு சொன்னா... உன் பல்லை எல்லாம் உடைப்பா,

வட்டிக்கு மேல வட்டி போட்டு... உன் வாயை நல்லா துடைப்பா!

சுருளி மட்டும் தான் இவக் கூட நிப்பா,

பக்கத்து ஊரு பயமெல்லாம் இவ காலு அடியில வைப்பா!

மூணு மகன்களும் வேலியில காத்திருக்கும் காகம்,

சொத்துக்காக அலையுறானுங்க... அதுதான் இவன் சோகம்!

தாய் கிழவி! இவதான் தலைவி!

மதுரையோட ‘மாஸ்-ஹீரோ’ லேடி!

காசுக்காக இல்ல... அவ கௌரவத்துக்காக வாழுறா,

சிங்கம் போல ஊருக்குள்ள மாஸை காட்டுறா!

உடம்பு கொஞ்சம் தளர்ந்து போச்சு... பக்கவாதம் வந்துடுச்சு,

பெத்த மகனுக்கெல்லாம் அப்போதான் குஷி பொறந்துடுச்சு!

இல்ல... இல்ல... அவங்களுக்குப் பாசம் வரல,

பெட்டியில இருக்குற 160 சவரன் மேலதான் கண்ணு!

அருள்தாஸ் ஆட்டோவுல... சிங்கம்புலி பாட்டுல...

பால சரவணன் பூவோட... பாசமா காட்டும் ஆட்டுல!

நடிக்கிறானுங்க சாமி போல... நகையை எடுக்கத்தான்,

ஆனா கிழவிக்குத் தெரியும்... இவனுங்க வந்தது பணத்துக்குத்தான்!

“எங்கேயும் எப்போதும்...” சிங்கம்புலி கத்துறான்,

பாட்டி வாயைத் திறந்து தங்கத்தை சொல்லப் பாக்குறான்!

படுத்த படுக்கை ஆனாலும்... அவதான் இங்க பாஸ்-உ,

அவ கையிலதான் இருக்கு... இந்த கதையோட மாஸ்-உ!

மூலையில உக்காந்து அழுற அம்மா இவ இல்ல,

ஊருக்கே பேங்க் இவ... இவளுக்குத் தலைவன் இல்ல!

சுயச்சார்பு தான் இவளோட ஒரே ஒரு பாடம்,

பவனுத்தாயி பேரு சொன்னா... அதிரும் எல்லா மேடம்!

பணமே பலம்... அதுதான் இவளோட வேதம்!

ஆமா... பாட்டி கிட்ட வச்சுக்காத!

மதுரை ஸ்டைல்... ஒரிஜினல்...

(தவில் இசை முழங்க)

தாய் - கி - ழ - வி!