’t Is net alsof

Ik je al jaren ken

M’n hele leven

Of iets daaromtrent

En soms

Hoewel ik me er voor schaam

Fluister ik in de duisternis zacht je naam

Jij bent degene zonder spiegelbeeld

Zonder adem

Zonder stem

Zo vertrouwd

Zo gewoon

Dat ik er soms bang voor ben

Daar waar hoop sterft

En een illusie wordt

Kom ik uiteindelijk

Wonderbaarlijk veel tekort

Laat me je zeggen

Wat ik bedoel

En je vertellen

Wat ik werkelijk voor je voel

Wat je voor me betekent

En wat je doet met mij

Straks zijn er geen woorden meer

En is alles echt voorbij

En illusies

Houden niet van mij