W sejmowej sali blask się tli,

W sejmowej sali blask się tli,

Świeczki stoją – raz, dwa, trzy

Ktoś przemawia, ktoś się śmieje,

Ktoś w protokół właśnie zieje

Kamera mruga, flesz już błyska,

Historia lubi się potykać

A w kącie stoi, całkiem grzecznie,

Czerwona puszka — tak niebezpiecznie

Oj, świeć chanuko, świeć do rana,

Choć gaśnica jest przygotowana

Jedni gaszą, drudzy palą,

A naród pyta: co my właściwie oglądamy?

Oj, świeć chanuko, świeć na złość,

Tu teatr większy niż gość

Bo nie od ognia płonie kraj,

Lecz od głupoty — oj waj waj!

Jeden krzyczy: „To tradycja!”,

Drugi: „To prowokacja!”

Trzeci liczy już zasięgi,

Czwarty pisze post do księgi

Marszałek puka, czas ucieka,

Rozsądek gdzieś na korytarzach czeka

A klarnet płacze: nu, nu, nu,

Czy tu parlament, czy kabaretu klub?

Oj, świeć chanuko, świeć w obiektyw,

Tu każdy mądry — retrospektyw

Jedni gaszą, drudzy klaszczą,

A sens i godność drzwiami trzaskną

Oj, świeć chanuko, świeć na noc,

Gaśnica ma dziś wielką moc

Niech płonie świeca, niech gaśnie gniew,

Bo z ognia śmiechu łatwiej żyć niż z łez

Nie świeca winna, nie płomień zły,

Lecz ręka, co szuka sensacji

Bo łatwiej zgasić cudze światło,

Niż zapalić własne racje

Więc zapamiętaj, bracie, siostro,

Choć sejm czasem jak jarmark bywa ostro

Niech każdy pali, co chce w sobie,

Lecz gaśnicę trzymajmy… w rozsądnej głowie

Oj waj waj, co za czas,

Świeczka mała, hałas – las

Niech nam świeci nie na pokaz,

Lecz na jutro — to jest przekaz