[*Konstantynopol po tą nazwą nie istnieje od 29 maja 1453 roku, a nazwa została użyta na potrzeby tekstu.

Dziewięćsetdziewięćdziesięciodziewięciotysięcznik nie istnieje jako szczyt na tej planecie.]

W *Konstantynopolu dziewczę mieszkało,

Konstantynopolitańczykowianeczka, nazwisko jej brzmiało.

Dziewięćsetdziewięćdziesięciodziewięciotysięcznik w marzeniach swych miała,

W przyszłości choć w snach zdobyć go chciała.

Dźwiękonaśladownictwo wciąż w jej głowie brzmiało,

Pięćdziesięciogroszówek, pęk w kieszeni spodni brzęcząco dźwięczało,

Antropomorfizację w książkach miła nasza kryła.

W szaroniebieskosrebrzystej podkoszulce po szkole chodziła... chodziła.

Ta piosenka sprawdza Twe ekstremum lokalne,

Wbrew pozorom jej śpiewanie nie jest zbyt banalne.

Możesz pod swym nosem coś tam sobie tworzyć,

ale tej piosenki możesz nie odtworzyć.

Dezaprobata w społeczeństwie bardzo ją bolała,

Dezintegracja wartości wręcz ją przerażała.

Ambiwalentny stosunek do świata często miała,

Choć apoteoza życia w jej sercu czułym trwała.

Inkwizycja w historii ją fascynowała.

Egzegeza tekstów świętych wręcz inspirowała.

Falerystyka medali w jej kolekcji lśniła.

Demagogi w polityce nienawidziła.

Ta piosenka sprawdza Twe ekstremum lokalne,

Wbrew pozorom jej śpiewanie nie jest zbyt banalne.

Możesz pod swym nosem coś tam sobie tworzyć,

ale tej piosenki możesz nie odtworzyć.

Imponderabilia w życiu jej towarzyszyły,

Egzegeza tekstów świętych niemal wyświęciły.

Eksplikacja trudnych pojęć była jej pasją,

Interlokutor z niej w dialogu był na porę straszną.

Arbitraż w sporach zawsze był jej celem,

W świecie żyć pokoju gdzie każdy przyjacielem.

Wszystkie te słowa w jej życiu się splatały,

Tworząc historię, którą koleżanki podziwiały.

Ta piosenka sprawdza Twe ekstremum lokalne,

Wbrew pozorom jej śpiewanie nie jest zbyt banalne.

Możesz pod swym nosem coś tam sobie tworzyć,

ale tej piosenki możesz nie odtworzyć.