Siedemnasta.

Bombay Central.

Z każdego pociągu wysiadają dziewczyny.

Coraz więcej dziewczyn.

Mają puste oczy.

Czekają, aż ktoś je odbierze.

Nie zadają pytań.

Raz w miesiącu jest nalot.

Dla statystyk.

Wyciągają je z tych klatek.

Stawiają pod murem.

A potem... czekają.

Aż przyjdzie właściciel i zapłaci.

Widziałem te pieniądze.

Przechodzą z ręki do ręki.

Cicho.

Jakby nic się nie stało.

I znowu jest spokój.

(Śpiew):

Na Falkland Road... nawet słońce ma cenę...

Na Falkland Road... cisza ma na imię... cierpienie...

Alfons. Gliniarz.

To to samo słowo, tylko inaczej się pisze.

Ten sam zapach pieniędzy.

Wczoraj jedna z nich... próbowała uciec.

Mówią, że skoczyła.

Nikt nie pytał.

Bombaj ma krótką pamięć do takich historii.