Droga Światła

Tam, gdzie rzeka śpiewa w snach,

Gdzie wiatr maluje z liści ślad,

Idzie człowiek przez mrok i cień,

Niosąc w dłoniach poranny sen.

Niech ziemia mnie uczy krok po kroku,

Niech wiatr mnie niesie wśród obłoków.

Bo w każdym kamieniu, w każdej łzie,

Świeci światło, co rodzi się we mnie.

Góry słuchają cichych próśb,

Gdy echo wraca z dawnych gór.

W dolinie błyszczy strumień snów,

Co serce poi, gdy brak już słów.

I nawet gdy milknie świat,

W korzeniach drzemie nowy ślad.

Niech ziemia mnie uczy krok po kroku,

Niech wiatr mnie niesie wśród obłoków.

Bo w każdym kamieniu, w każdej łzie,

Świeci światło, co rodzi się we mnie.

A gdy nadejdzie świt bez mgły,

Rozkwitną w oczach nowe dni.

I z każdym tchnieniem powiem znów:

„To ja — i świat — i nowy ruch.”

Niech ziemia mnie uczy krok po kroku,

Niech wiatr mnie niesie wśród obłoków.

Niech serce śpiewa, że wszystko jest,

Gdy w sobie niosę własny blask i sens.

Niech ziemia mnie uczy krok po kroku,

Niech wiatr mnie niesie wśród obłoków.

Niech serce śpiewa, że wszystko jest,

Gdy w sobie niosę własny blask i sens.