(English translation below)

Noszę kieszenie pełne scenariuszy,

Patrzę wam w oczy, choć to mnie kruszy,

Na każde „cześć” mam gotowy wzór.

Budując z gestów ochronny mur.

Stoję samotnie na drugim brzegu,

Tłumaczę wasz język na żywo, w biegu,

Ironia to dla mnie zamazany znak.

Ucząc się pilnie, jak być na „tak”.

Szum w szkle, szkło w tle,

Kto wie co dobre, a co złe,

Zamazany kod. Zamazany znak.

Coś jest nie tak, ciągle nie tak.

Przez szybę patrzę. Przez szybę śnię.

Przez szybę słyszę. Przez szybę mnie

Nie ma tu. Nie ma tam.

Jest tylko cień. Obcy cień.

Obcy cień.

Kopiuję uśmiech, pożyczam spojrzenie,

Nikt nie zobaczy, jak wielkie zmęczenie

Kryje się w sztucznie podanej wam dłoni.

Jestem kameleon na szarym betonie.

Jeden temat płynie we mnie jak rzeka,

Mogę tam płynąć, mogę uciekać,

W detale, w cyfry, w konstelacje gwiazd.

Reszta to susza, pustynia i piach.

Szum w szkle, szkło w tle,

Kto wie co dobre, a co złe,

Zamazany kod. Zamazany znak.

Coś jest nie tak, ciągle nie tak.

Przez szybę patrzę. Przez szybę śnię.

Przez szybę słyszę. Przez szybę mnie

Nie ma tu. Nie ma tam.

Jest tylko cień. Obcy cień.

Obcy cień.

Plan to jest szkielet, co trzyma mnie w pionie,

Gdy nagle znika – upadam na bruk.

W świecie, co ciągle w chaosie tonie,

Powtarzalność to mój jedyny bóg.

Szum w szkle, szkło w tle,

Kto wie co dobre, a co złe,

Zamazany kod. Zamazany znak.

Coś jest nie tak, ciągle nie tak.

Przez szybę patrzę. Przez szybę śnię.

Przez szybę słyszę. Przez szybę mnie

Nie ma tu. Nie ma tam.

Jest tylko cień. Obcy cień.

Obcy cień.

(c)

⭐ English translation: A stranger’s shade

(Inspired by the original lyrics)

I carry pockets full of stories,

Meet every gaze though it still destroys me,

With every “hi” I play a borrowed role,

Building a shelter from gestures alone.

I stand in silence on a distant shore,

Translating your language forever and more,

Irony’s fog is a puzzle I track,

Learning so slowly the art of “yes, that’s fine” back.

Static in the glass, glass in the air,

Who can tell what’s right or what’s unfair?

Blurry is the code, blurry is the sign,

Something is wrong — always misaligned.

Through the glass I’m watching, through the glass I dream,

Through the glass I’m hearing, through the glass I’m not seen.

Not here, not there —

Only a shade. A stranger’s shade.

A stranger’s shade.

I copy smiles, I borrow expressions,

Hiding the weight of my quiet obsessions,

Inside a handshake too practiced to show,

I’m a chameleon on monochrome stone.

One single topic runs deep like a river,

I float inside it, or flee when I shiver,

To numbers, to patterns, to maps of the sky—

The rest is a desert where meanings go dry.

Static in the glass, glass in the air,

Who can tell what’s right or what’s unfair?

Blurry is the code, blurry is the sign,

Something is wrong — always misaligned.

Through the glass I’m watching, through the glass I dream,

Through the glass I’m hearing, through the glass I’m not seen.

Not here, not there —

Only a shade. A stranger’s shade.

A stranger’s shade.

A plan is a backbone that keeps me upright,

If it dissolves — I fall from the height.

In a world that’s drowning in endless noise,

Repetition is the god I choose.

Static in the glass, glass in the air,

Who can tell what’s right or what’s unfair?

Blurry is the code, blurry is the sign,

Something is wrong — always misaligned.

Through the glass I’m watching, through the glass I dream,

Through the glass I’m hearing, through the glass I’m not seen.

Not here, not there —

Only a shade. A stranger’s shade.

A stranger’s shade.