เช้าแล้วนะ ยังนอนตะแคงมองพัดลม

ผ้าห่มอุ่น ละมุนกว่าเงินทั้งกอง

แม่ตะโกน จากครัวมาจนหน้าห้อง

ก็ยังทำหูทวนลม ทำใจให้ชิน

ตัวเป็น ขน ขี้เกียจจนลุกไม่ไหว

ปล่อยชีวิต ไหลไปกับที่นอนเก่า

บอกพรุ่งนี้ เดี๋ยวจะเริ่มใหม่อีกที

แต่พอพรุ่งนี้ก็กลายเป็นเมื่อไหร่ไม่รู้ (ฮึมฮัม)

เพื่อนโทรมา ชวนไปสมัครทำงาน

บอกไม่ว่าง กำลังยุ่งอยู่กับหมอน

รีโมตหล่น ยังขี้เกียจจะเอื้อม เก็บ

นาฬิกาปลุกดังยังแอบกดปิดหนี

ตัวเป็น ขน ขี้เกียจจนลุกไม่ไหว

ปล่อยเวลา ลอยหายไปกับฝุ่นห้อง

บอกแป๊บเดียว เดี๋ยวก็ลุกไปกวาดถู

จนแดดลับฟ้าไปแล้วยังนอนท่าเดิม (โอ่ว์)

บางทีก็คิด กลัวชีวิตมันจะพังกว่านี้

แต่ก็คิดต่ออีกที ให้พรุ่งนี้คิดแทนดีไหม

หัวใจมันรู้ ว่าควรลุกขึ้นสู้ซักครั้ง

แต่เตียงมันรั้ง ดึงไว้ไม่ยอมให้ไป

ตัวเป็น ขน ขี้เกียจจนลุกไม่ไหว

หัวก็รู้ แต่กายมันไม่เอาด้วย

ถ้าปล่อยไว้นานไปคงหมดทั้งฝันทั้งแรง

เลยกลั้นใจลุกขึ้นยืนสักก้าวจากที่นอน (ฮึมม์ ฮึมม์)