เดือนเคยส่องแสงงามใส

บ่เมินปะลายเหมือนฟ้าสิ้นแสง

ฮักเฮาสองคนต้องกลายเป็นแปง

น้ำต๋าเปื้อนแก้ม บ่ฮู้จะไปจ่มใด

เจ้าจากไปไกลบ่หวน

ใจ๋ป่วนสะท้อนดังลมปะลาย

พ่อแม่เจ้าวางเส้นทางสุดท้าย

หื้อแต่งกับชายที่บ่เคยฮักเลย

บ่าฮู้จะฝืนไปต่อจะได

เมื่อฮักจ๋ำต้องจบลงตรงนี้

เจ้าบ่เต็มใจแต่ต้องจากกันไป

ปี้เจ็บเหลือที่ แต่ก็ต้องปล่อยไป

ฟ้าสั่งมาแล้วหรือได

ให้เฮาสองใจ๋ต้องไกลจากกั๋น

หากชาติหน้ามี ขอหื้อฮักมั่น

ขอเฮาได้ฮ่วมฝัน ตลอดไปตี้ฮัก

เจ้าฝืนยิ้มทั้งน้ำต๋า

กอดสุดท้ายปี้จดจำไว้

แม้ใจ๋เจ็บขนาดใด

ขอส่งเจ้าจากไป ด้วยฮักตลอดกาล

บ่าฮู้จะฝืนไปต่อจะได

เมื่อฮักจ๋ำต้องจบลงตรงนี้

เจ้าบ่เต็มใจแต่ต้องจากกันไป

ปี้เจ็บเหลือที่ แต่ก็ต้องปล่อยไป

ลมหนาวพัดพาคนจาก

แต่มิอาจพัดฮักออกไป

ถึงแม้ชีวิตต้องห่างแสนไกล

แต่ฮักสุดท้าย จะอยู่ในใจ๋เสมอ