ปีสิบหก... ปลายฝนต้นหนาว

ฉันเดินเข้า สู่รั้วมหาลัย

ในยุคที่กางเกงยีนส์คืออิสรภาพ

รองเท้าแตะ...กับผมหางม้า ปลิวไสว

อาจารย์ท่านว่า... อย่าแต่งแบบนั้นมาสอบ

แต่เสียงหัวเราะ... ก็ไม่ได้ทำร้ายใคร

ท่านสอนด้วยใจ ไม่ใช่เพียงบทบาท

แม้ขอบเขตมากมาย... เราก็เข้าใจกันได้

เจ้านายบางคน... มาพร้อมกับแฟ้มรายงาน

มองครูเหมือนกลไกในบัญชาการ

แต่มิติเก่าเก่า จากวันวาน

สอนว่าใจคน... มันซับซ้อนกว่านั้น

อย่าดูคนแต่เสื้อผ้า หรือเส้นผม

อาจเป็นครูผู้ยิ่งใหญ่... ที่ใครลืมมอง

สมัยก่อนเราอยู่กันด้วยใจและศรัทธา

ในห้องเรียน... ไม่ใช่แค่ข้อสอบ

ฉันจำได้ดี... ตอนนั่งคุยหลังเลิกคลาส

อาจารย์เปิดใจ ไม่ใช่แค่เปิดตำรา

เรื่องตรวจราชการ... กับสายตาที่กดดัน

ครูภาคสนามก็แค่คนธรรมดา

นักศึกษาไว้ผมยาว หัวเฟื้อย

แต่เต็มเปี่ยมด้วยฝันและแรงศรัทธา

เสียงกีตาร์ใต้หอ... ดังแข่งกับอุดมการณ์

เจ้านายที่ดี... ไม่ดูแค่ภาพลักษณ์หน้า

เจ้านายครับ... ครูไม่ใช่หุ่นยนต์

เราเหนื่อย เราท้อ แต่ก็ยังยิ้มสอน

อย่าให้ระเบียบ... บดหัวใจของบทเรียน

ฟังเสียงครู... ฟังเสียงนักเรียนบ้างเถิด

อย่าดูแค่แฟ้มเอกสาร หรือป้ายชื่อ

ให้มองให้ลึกถึงความหมายของมือ

ที่จูงเด็กก้าวข้ามความไม่รู้

ในโลกที่เปลี่ยนเร็วกว่าอดีต

ในยุคฮิปปี้... เรามีครูที่ฟังเรา

แม้ใครจะว่าเราเซอร์...แต่เราเคารพเงา

ของอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้ากระดาน

และไม่เคยใช้ อำนาจ ปิดกั้นฝันเรา

เจ้านายครับ... ถ้าใจท่านเปิดฟัง

จะรู้ว่าครูนั้นแบกรับมากเพียงใด

อย่าตัดสินจากภาพที่เห็นเพียงผิวเผิน

จงฟังเสียงคนทำงานด้วยหัวใจ

สมัยก่อน แม้มีกรอบ ก็มีใจ

แม้นักศึกษาจะเซอร์... ก็ไม่ใช่คนพ่าย

ความเคารพไม่ต้องโกนหัวใส่ชุดยูนิฟอร์ม

มันเริ่มจากความเข้าใจ...ไม่ใช่คำสั่งบนฟ้า

ผมหางเฟื้อย... กับรองเท้าแตะ

วันนี้เป็นครู... ที่รักเด็กทุกคน

ขอบคุณอาจารย์... ที่ไม่ปิดประตูใจ

แม้วันนั้น... ผมยังไว้ผมยาว...