เห็นเจ้าย่างกาย กะอยากสิไปนำทาง

ฟ่าวสวมเกิบเก่าสิพัง ย่างนำก้นเจ้าบ่ลดละ

ฮักเขาหลายกะด้อน กะเลยบ่เบิ่งเจ้าของสิเป็นจังได๋ฮะ

ฮู้ตัวอีกที กะตอนที่เจ้าย่างหนีไปไกล...

ทางมันขี้ตม หรือใจข่อยมันจมปลัก

แล่นนำความฮัก จนหัวใจมันล้าสะไป

เหงื่อไหลย้อยอาบแก้ม บ่ม้มความเศร้าที่เกาะกินใจ

สิฟ่าวไปไส คือบ่รอคนข้างหลังบ้าง...

ข่อยแล่นนำเจ้า... จนว่าเกิบขาด

แต่เจ้าซ้ำอาดลาด... หนีไปกับผู้อื่นจ้อย

ปล่อยให้ข่อยยืนงง ถือเกิบขาดๆ สองมือเหงาหงอย

น้ำตาหยดหยอย ตกลงใส่รอยตีนเจ้าที่จางไป

เกิบขาดกะเย็บได้ แต่ใจที่ขาดสิเฮ็ดจังได๋

เจ้าฟ่าวไปหากันใหม่ ทิ้งข่อยไว้ให้อยู่กับขี้ฝุ่น

ความฮักที่เคยอุ่น บัดนี้มันพังเพพังพิน

สิโยนเกิบถิ่มดิน หรือสิหิ้วกลับบ้าน... ทั้งน้ำตา

(Instrumental: โซโลกีตาร์โปร่ง เหงาๆ ยาวๆ)

ข่อยแล่นนำเจ้า... จนว่าเกิบขาด

แต่เจ้าซ้ำอาดลาด... หนีไปกับผู้อื่นจ้อย

ปล่อยให้ข่อยยืนงง ถือเกิบขาดๆ สองมือเหงาหงอย

น้ำตาหยดหยอย ตกลงใส่รอยตีนเจ้าที่จางไป

บ่มีหยังเหลือ... นอกจากเกิบขาดข้างหนึ่ง

กับหัวใจซึ้งๆ ที่เจ้าบ่เคยเห็นค่า

ไปโลด... ไปอาดลาดกับเขาคนนั้นเถาะหนา

ข่อยสิย่างตีนเปล่ากลับบ้าน... ผู้เดียว...

(เสียงกีตาร์ค่อยๆ ดับลง)