Mam dość ich zasad pisanych kredą,

co deszczem strachu zmywa byle kto.

Mówili siedź cicho, rób swoje,

a ja mam w gardle krzyk, nie proszę, tylko NIE.

Nie sprzedam snów za święty spokój,

nie klęknę przed ich pustą grą,

wasz porządek śmierdzi strachem,

a ja wolę chaos i beton.

Nie mów mi, kim mam być!

Nie mów mi, jak mam żyć!

To moje życie, mój brudny bunt,

pluję na schemat żyję tu!

Hej! Hej!

Nie wasz pionek, nie wasz pies!

Telewizor drze mordę o prawdzie,

reklama mówi, co mam czuć.

Uśmiech plastiku, kredyt za duszę,

a ja jestem wolny i nic nie muszę

Nie chcę waszych złotych klatek,

ani marzeń w ratach zero procent.

Jeśli mam żyć to na własnych zasadach,

nie w kolejce po cudzą zgodę.

Nie mów mi, kim mam być!

Nie mów mi, jak mam żyć!

To moje życie, mój brudny bunt,

pluję na schemat żyję tu!

Hej! Hej!

Krzyczę głośniej niż wasz strach!

Nie! Nie!

Nie wierzę w wasz porządek!

Nie! Nie!

Mam ogień, nie instrukcję!

Nie mów mi, kim mam być!

Nie mów mi, jak mam żyć!

Rozpieprzę ciszę jednym słowem:

wybieram WOLNOŚĆ chociaż to boli!