(English translation below)

Pęka lustro na tysiące wspomnień,

Patrzę w jutro, które we mnie płonie.

Wokół cisza. Ciężar wszystkich myśli,

Cieniem zwisa umysł, co je kreśli.

Milczy kamień. Droga w dal się wije,

Dźwigam znamię, które we mnie żyje.

Kruchy płomień w lodowatej dłoni,

Szukam schronień, nikt mnie nie ochroni.

Pusta scena, aktor gra bez twarzy,

Jaka cena tego, co się zdarzy?

Idę dalej, choć nie widzę celu,

W życia szkwale, jeden z tak niewielu.

Przede mną trakt. Droga pusta, bez celu

Milczenia pakt mój przyjacielu

Gaśnie już dzień, wiatr kołysze drzewa

Zostaje cień, co pieśń swą śpiewa

Słyszę teen zgrzyt, co w ciszy się rodzi

Byt to nie mit, lecz o nic nie chodzi

Pył siada w krąg na lustrach wspomnienia

Z zamkniętych rąk przecieka ból istnienia

(c)

⭐ English translation: The ache of being

(Inspired by the original lyrics)

A mirror shatters into shards of past,

I face tomorrow’s flame that burns so fast.

Silence circles me, thoughts weigh like lead,

A shadow-mind hangs, tracing what I dread.

The stone lies mute; the winding road unfurls,

I carry branded marks that scar my world.

A fragile spark within a frozen hand,

I seek a refuge none will understand.

An empty stage — the actor has no face,

What’s paid for what occurs, what is the price to face?

I press ahead though purpose hides from sight,

One of the few who stands within the fight.

Before me stretches a lane, hollow and bare,

A pact of silence walks beside me there.

Day dwindles out; the wind rocks trees like reeds,

A shadow lingers on, and from it sings its pleas.

I hear that grinding note born out of hush,

Existence isn’t myth — it’s hollow, blunt, and brusque.

Dust settles in circles of what I’m seeing,

From clenched hands trickles slow — the ache of being.