ลุงเฒ่าผู้เดียวดาย

นั่งเรียงรายกับปลาทู

หอบหิ้วข้าวห่อคู่

อยู่เคียงหมู่แมวอ้วนกลม

เคยเป็นทหารเก่า

ผ่านเรื่องราวที่ขื่นขม

บ้านไม้ปูนชื่นชม

แวดล้อมต้นมะม่วงงาม

เสียงไวโอลินพลิ้ว

บรรเลงริ้วในทุกยาม

ละมุนแว่วติดตาม

ดั่งเวทมนตร์ปลอบหัวใจ

ไม่มีญาติพี่น้อง

อยู่ลำพองในเงาไหว

แต่บทเพลงละไม

ปลอบหัวใจให้คงทน

ฉันยืนรอฟังอยู่

คืนแล้วคืนมิร้างวน

เสียงเพลงไหวลอยพ้น

ส่งเรื่องราวจากกาลเก่า

เสียงไวโอลินพลิ้ว

บรรเลงริ้วในทุกยาม

ละมุนแว่วติดตาม

ดั่งเวทมนตร์ปลอบหัวใจ

คืนหนึ่งฉันทักลุง

เพียงทักทายและยิ้มให้

เพลงหนึ่งบรรเลงไป

ฝากหัวใจไว้ในมุม