upadam…

wstaję…

Upadam i wstaję i beton dzisiaj mnie nie złamie,

Życie kopie, ja się śmieję choć zostanie znamię

Krew na kostkach, cały kurz na marzeniach,

Z bólu robię siłę, nie ma czasu na przemyślenia ,

Każda rana to znak, że żyję tu naprawdę,

Każdy upadek to cegła pod moją katedrę.

Wiem, co to ból i głód i brak snu po nocach,

Dzisiaj w lustrze widzę błysk w swoich oczach,

Nie mam parasola, gdy z nieba leje się stres,

Wiara w siebie to mój pancerz i tak to jest!

Z dna odbijam się, jak granat bez zawleczki,

Każdy mój upadek to moc — nie planuję ucieczki!

Nie cofam się, choć wiatr prosto w ryj mi dmucha,

Z klęski robię złoto, tak jak w Familiadzie suchar,

Ziarno w piachu, z którego wyrósł człowiek.

Gdy się podnoszę z kolan - wrzucam piąty bieg

Bo każda porażka to tylko test,

Z nawozu bólu wyrastam fest!.

Upadam – wstaję, nie szukam wymówek,

Życie to ring, a wojowników tu jak mrówek.

Codzienność pluje mi w plecy — to znak, że idę do przodu,

Nie zatrzymam się nawet gdybym miał umrzeć z głodu.

Zęby zaciśnięte, krtań jak stalowy kabel,

Każdy upadek to mój nowy — wyższy level.

Ze zwykłego zwątpienia lepię swoje fundamenty,

Nie chcę poklasku, blasku tylko prawdy, a nie legendy,

Nie ma szczęścia bez ran, bez blizn na barkach,

Doświadczenie sprawia, że moja tarcza jest twarda.

I wiem, że sukces to nie błysk, to proces,

A ja nim podążam - a na przeszłość mam swój notes

Nie cofam się, choć wiatr prosto w ryj mi dmucha,

Z klęski robię złoto, tak jak w Familiadzie suchar,

Ziarno w piachu, z którego wyrósł człowiek.

Gdy się podnoszę z kolan - wrzucam piąty bieg

Bo każda porażka to tylko test,

Z nawozu bólu wyrastam fest!.

Upadki podlewają mój cel — bez nich jest on niczym,

Każde moje potknięcie to zawsze jest jakiś pozytyw

Z kolan wstaję, w myślach piszę swój testament,

Ból, porażki, strach i krzyk — to nie jest lament,

To echo prawdziwych, surowych własnych trzewi

Przekazuje Wam odrobinę jebanej nadziei! (Whoop whoop)

Nie liczę strat — liczę blizny, które uczą mnie żyć,

Każda porażka jest jak ziemia, w której musi coś gnić,

Żeby wyrosło coś prawdziwego, nie plastik, nie mit,

Nie uciekam od błędów — ja je biorę pod bit. (SCRATCH: “bit, bit, bit”)

Drogi są krzywe, ale każda prowadzi mnie dalej (dalej…)

Każdy następny krok to fundament pod marzeń skalę,

Cegła po cegle, bez iluzji, bez kłamstw, idę dalej

Nie ma porażki — jest droga i czuję się wspaniale.

Nie ma dróg na skróty — tylko kurz i pot,

Cel w oczach — twardy jak tytanu stop,

Życie to tor z kolcami, biegnę boso po szkle,

Z bólu może powstać coś, co naprawdę jest dobre

Nie cofam się, choć wiatr prosto w ryj mi dmucha,

Z klęski robię złoto, tak jak w Familiadzie suchar,

Ziarno w piachu, z którego wyrósł człowiek.

Gdy się podnoszę z kolan - wrzucam piąty bieg

Bo każda porażka to tylko test,

Z nawozu bólu wyrastam fest!.