Dit is de zoektocht naar het mechanisme van de waarheid.

De ongezoute onzekere zienswijze.

Zoek wat ik kan vinden, maar ik vind het niet.

Zoek naar verlichting, ik ga langs bij een blinde vriend.

Vertel me waar ik heen moet, ben niet eens op de helft.

Omdat ik het deed voor andere, en niet eens voor mezelf.

Boos, sta ik op. Vragend wat er nog erger kan.

Bepaalde mensen vertelde me dat ik geen stap verder kwam.

Ik maak een sterker plan.

Dat is wat ik leek te denken, totdat de herder kwam.

Mama in m'n dromen, dol gelukkig, maar ze leeft niet.

Ze kijkt me lachend aan en zegt: "Jongen, het geeft niet."

M'n eindeloze zoektocht omdat niemand mij een thuis gunt.

Liet me opstaan, ik was geketend aan een kruispunt.

Vlieg als een bezetene met gezegende vleugels.

Kan niet terug naar de grond, leef midden in m'n leugens.

Niet verkeerd bedoeld, maar het duistere glanst.

Draai het plaatje nu om, je ziet de hemel zonder angst.

Ik loop tegen tegenslagen, het betere pad.

Een edele man, wijst naar een, betere kant.

De regen verdampt, daar waar ze schreven in zand.

Want we geven ze een vinger maar toch nemen ze m'n hand.

Daar! Waar ik vloog en bijna stierf op het land.

Zie ik m'n kans, die berg is hoog, ik zie de rand.

En slechte keuzes in een beter balans.

Diepe gronden zonder vallen en geweten geplant.

Ik calculeer, moet voor mezelf één kéér, maken.

Niets meer vragen, antwoorden hechten meer waarde.

Filosofische gedachtes zijn het materiaal.

Dus zoek niet aan de voet van een lantaarnpaal.

Maar grijp het duister in, daar waar het hoekje is.

Reik niet naar het licht omdat het makkelijk zoeken is.

Vraag me niet, of vragen nu de bedoeling is.

Je antwoord wat je weet maar zoekt niet naar wat je boeiend vind.

Waar zit de waarheid in universele uitspraak?

Zoekend naar jezelf omdat je er maar van uit gaat..

Zoekt een antwoord wat emotioneel bevredigd.

Haalt de angel uit de kwestie, in het geheel —volledig.

Baseer m'n kennis niet op vaste fundamenten.

De zoektocht geeft geleidt tot andere argumenten.

Wie ik ben? Een onbewogen beweger!

Verklaar mezelf, zoek in mezelf, het ongelogen wezen.

Ik loop tegen tegenslagen, het betere pad.

Een edele man, wijst naar een betere kant.

De regen verdampt, daar waar ze schreven in zand.

Want we geven ze een vinger maar toch nemen ze m'n hand.

Daar! Waar ik vloog en bijna stierf op het land.

Zie ik m'n kans, die berg is hoog, ik zie de rand.

En slechte keuzes in een beter balans.

Diepe gronden zonder vallen en geweten geplant.