ตื่นก็สายอีกแล้ววันนี้

หัวบนหมอนเหมือนติดกาวอยู่

ปล่อยให้โลกมันหมุนของมัน

ใจในหัวกระซิบเบาๆ ว่า…

ขี้เกียจไม่ใช่เรื่องน่าอาย

มันคือสกิลเอาตัวรอดสมัยใหม่

คิดให้ง่าย ทำให้น้อย แต่ได้ไกล

เลือกใช้แรงแค่ตอนที่คุ้มใจ

งานยาวเป็นหางว่าว

ฉันมองแล้วจัดเป็นกองเล็กๆ ไว้

อะไรตัดทิ้งได้ก็ปล่อยไป

เก็บแค่สิ่งที่สำคัญจริงๆ ในใจ

ขี้เกียจคือพรสวรรค์

ใช้ให้เป็นแล้วชีวิตจะสั้นลงตรงงานเหนื่อย

คิดให้ต่าง คิดให้สั้น

ทำเท่าที่จำเป็น แล้วที่เหลือปล่อยลอยล่อง

ขี้เกียจแบบมีแผน

พักให้พอแล้วค่อยยิงให้โดนในครั้งเดียว

ขี้เกียจอย่างฉลาด

ให้สมองทำงาน แทนให้ร่างเราเหนื่อยเอง

คนอื่นรีบก็ปล่อยให้เขารีบไป

ฉันจิบชา ช้าๆ แล้วค่อยเริ่มใหม่

ถามตัวเองทุกครั้งก่อนจะลงมือทำ

ว่างานนี้จำเป็นไหม หรือใครเขาแค่ยัดเยียดมา

ตั้งกฎกับตัวเองแบบขำๆ

ห้านาทีโฟกัส แล้วสิบห้านาทีลอย

แต่มันดันเวิร์กแปลกดีนะ

งานเสร็จก่อนคนขยันที่เฝ้าบ่นอวดลอยๆ

ถ้ามันทำให้เหนื่อยเกินไป ก็ปรับวิธี

ถ้ามันซับซ้อนเกินใจ ก็หาทางลัด

ไม่ใช่หนี ไม่ใช่แพ้ แค่ใช้สมองจัดระยะ

เก็บแรงไว้ฝันใหญ่ๆ ที่เราต้องการ